Freyja

2011-07-25T15:23:00.001Z

Gíraffar hafa alltaf verið í miklu uppáhaldi hjá mér, og það var mér því mikið gleðiefni að flytja til Kenya. Ég bjóst við að sjá gíraffana hér og þar þegar ég vappaði um bæinn og keyrði út á land en það er víst ekki svo einfalt.

Þegar ég gerði mér grein fyrir að fjallið myndi ekki koma til Múhameð, þá ákvað ég að leita uppi gíraffana. Ég kom mér í samband við strák sem á fjölskylduhús út í sveit þar sem er heill hellingur af gíröffum og skipulagði ferð með honum þangað. Við löbbuðum um allt svæðið en það var ekki svo mikið sem gíraffatá að sjá. Það eina sem ég hafði upp úr krafsinu var versti sólbruni lífs míns því ég steingleymdi sólarvörninni. Ég gaf þó ekki upp vonina...

Í gær var ég við Naivasha vatn og hugsaði mér gott til glóðarinnar að finna gíraffa í Hell's Gate þjóðgarðinum. Ég hafði meira segja séð myndir af Íslendingum kyssa gíraffa í Hell's Gate þannig ég hugsaði með mér að þetta plan gæti ekki farið úrskeiðis.

Ég leigi mér hjól og byrja að hjóla í brennandi sólinni eftir holóttum malarvegi... 1 km, 2 km, 3 km... eftir 8 km skil ég hjólið eftir og held áfram labbandi og klifrandi.... en ennþá finnst hvorki tangur né tetur af gîröffum. Að lokum gefst ég upp og húkka mér far til baka svo ég geti fylgst með gíröffum út um gluggann... en auðvitað finn ég enga. Í þetta skipti hafði ég upp úr krafsinu sáran afturenda eftir afar óþægilegt hjólsæti og óslétta vegi.

Èg held ég sé hætt að leita að gíröffum og láti mér nægja sebrahestana.

posted from Bloggeroid

2011-03-11T20:05:00.001Z

Swahili er skemmtilegt tungumál. Fyrir byrjendur er gaman ad vita ad simba thýdir ljón og rafiki thýdir vinur. Fyrir lengra komna má hlæja ad tilhneigingunni ad tvöfalda öll ord... wewe thýdir thú og má nota t.d. vid ad kalla á fólk, skamma thad og hneykslast á thví... mjög nytsamt ord! Svo má nefna buru buru sem er hverfid sem vinkona mín býr í, hoho sem er græn paprika og boda boda sem eru mótorhjól sem keyra mann á milli stada gegn gjaldi. Ég reyndi ad spyrja vördinn hjá okkur hvort hann thekkti einhverja boda boda menn og uppskar bara tóman undrunarsvip, thar til hann kveikti á perunni og sagdi "Aaah... you mean piki piki!" Ég átti mjög bágt med mig thá.

En best at öllu var samt thegar vid vorum ad skrifa bodskort til allra helstu frammámanna í Kenya og ég fékk ad bjóda herra Muhoho. Thví 'midur vard ég ad hlæja ein thví kenýsku vinir mínir skildu ekki hvad var svona fyndid... en ég veit ad thid skiljid!

posted from Bloggeroid

6 dagar af vatnsleysi

2011-02-16T14:43:00.002Z

Dagur 1: Þú vaknar um morguninn og ætlar að bursta tennurnar. Skrúfar frá krananum en ekkert kemur út. Jæja... það hefur nú verið vatnslaust áður, yfirleitt stendur það bara yfir í nokkra tíma. Best að fara í vinnuna, þótt maður verði að sleppa morgunsturtunni.
Þú kemur heim úr vinnunni og það er enn ekkert vatn! Jæja... best að fara bara að sofa, það verður komið aftur á í fyrramálið.

Dagur 2: Þú vaknar, röltir inn á baðherbergi, skrúfar frá krananum og þegar ekkert gerist manstu allt í einu að það var vatnslaust í gær. Fjandans... en sem betur fer eru til nokkrir lítrar af vatni á brúsa sem einhver var svo klár að fylla á... þannig þú hitar það og ferð í afríska sturtu (úr fötu). Núna er ekkert vatn eftir! Þú drífur þig samt í vinnuna á meðan það dagar smátt og smátt upp fyrir þér að kannski er vatnsleysið komið til að vera. Þú bölvar leigusalanum fyrir að hafa logið að þér að það verði aldrei vatnslaust í þessum húsnæði því það séu 4 risastórir vatnsgeymar fyrir bygginguna neðanjarðar sem sjá öllum fyrir vatni. Þegar þú kemur heim úr vinnunni hefur fólkið sem þú leigir með keypt 80 lítra af vatni og fyllt öll ílát í húsinu, gleður þig óumræðilega.

Dagur 3: Þú ert hættur að reyna að sturta niður í klósettinu og skrúfa frá krananum af gömlum vana... vatnsleysið er orðið að vana! Þú ert ekki lengur bara reiður við leigusalann, þú ert brjálaður! Svo kemur í ljós að allt hverfið hefur verið án vatns í 2 vikur og eina ástæðan fyrir því að þú hefur haft vatn er vegna neðanjarðar vatnsgeymanna... en þeir endast ekki endalaust. Þannig þú brosir fallega til leigusalans í staðinn fyrir að garga á hann.

Dagur 4: 80 lítrarnir sem voru keyptir í fyrradag eru búnir. Þú hleypur um allt til að reyna að finna vatnsmanninn því síminn hans virkar ekki og finnur hann loksins. Vatnið hefur hækkað í verði því vatnssalinn þurfti að fara á hinn enda borgarinnar til að finna vatn.

Dagur 5: Þú vaknar klukkan 6 um morgun við vatnsgutl! Vatnið kemur aftur á í 10 mínútur sem þýðir að þú getur safnað 50 lítrum af brúnu vatni og sturtað niður í klósettinu (sleppum öllum lýsingum á ástandinu á klósettinu eftir 5 daga af því að geta ekki sturtað niður). Þér tekst líka að vaska upp, sem er gott því ALLIR diskar og pottar í húsinu eru óhreinir! Vei!

Dagur 6: Það rignir eins og hellt sé úr fötu! Rigningatímabilið á ekki að byrja fyrr en í lok mars og hvað er þetta vatn að gera úti á götu í pollum en ekki í krananum mínum!

Dagur 7: Vatnið er komið á aftur! En best að kaupa sér 100 lítra vatnsgeymi, bara til öryggis...

2010-12-16T14:20:00.003Z

Eitt af því sem ég hræddist mest við að flytja til Afríku var að ég myndi ekki þola að horfa upp á eymdina þar. Ég var ekki viss hversu mikil fátækt væri í Kenya, né hversu mikið ég yrði vör við hana... en AIESEC í Afríku liggur stundum undir gagnrýni fyrir að meðlimirnir viti ekkert um ástandið í fátækrahverfunum þótt þeir sendi nema í starfaskiptum þangað til að vinna. Þetta er kannski ekki alveg rétt en ég ákvað samt að ég ætlaði ekki að vera ein af þeim, og skellti mér í heimsókn með Katie í eitt stykki fátækrahverfi.

Allir krakkarnir í skólanum, Upendu Rescue Centre, hafa misst foreldra sína og verið komið upp á aðra (í fátækrahverfinu). Yfirleitt eiga fjölskyldurnar fleiri börn og þess vegna er erfitt að fæða alla þessa grislinga... þess vegna koma krakkarnir oft svangir í skólann (enginn morgunmatur) og skólinn á ekki nægan pening til að gefa þeim hádegismat. Maður getur ímyndað sér hversu svöng þessi grey eru á daginn... samt eru þau svo glöð og kurteis og vilja endilega læra að reikna, þótt það gangi ekki alltaf vel með svona gaulandi garnir.

Ég kom svo heim seinna um kvöldið og var að hugsa hvernig væri hægt að gera eitthvað fyrir þennan skóla. Svo fór ég að hugsa að þetta er bara einn skóli í fátækrahverfinu (um 300 nemendur)... og að þetta væri ekki einu sinni stærsta fátækrahverfið í Nairobi (Kibera, næststærsta fátækrahverfi Afríku er í Nairobi, og 60% íbúa Nairobi búa í fátækrahverfum) og mér féllust hálfvegis hendur. Svo var einhver svo vinsamlegur að benda mér á að Kenya er eitt þróaðasta og best stadda ríkið í Afríku, og þá ákvað ég bara að fara að sofa. En ég er samt ekki búin að gefast upp á Upendu!

Ég get farið tvær mismunandi leiðir í vinnuna. Önnur liggur eftir hraðbrautinni og þar er fólk almennt í jakkafötum og drögtum og vel til haft. Hin liggur með fram fátækrahverfinu þar sem Upendu skólinn er, þar er rusl meðfram veginum og fólk í rifnum fötum en allir eru alltaf rosa glaðir að sjá mig og bjóða mér góðan daginn. Einn daginn var ég í strætó á þeirri leið og það sat pabbi með strákinn sinn fyrir framan mig. Strákurinn var á mjög sjúskuðum skóm, sem voru bleikir en það sem ég man mest eftir er að það var búið að skera framan af skónum því þeir voru alltof litlir og tærnar á stráknum stóðu fram úr. Ég var bara nýkomin til Kenya en ég starði á tærnar á honum alla leiðina og langaði hrikalega að biðja pabbann að koma með mér á markaðinn sem er við síðustu stoppistöðina og kaupa handa stráknum nýja skó en ég var ekki viss um hvort því yrði vel tekið...

Aftur á móti hefði ég ekkert þurft að hafa alltof miklar áhyggjur að eymdin myndi bögga mig, en ég er ekki viss um hvort það er af því ég fer yfirleitt í vinnuna eftir hraðbrautinni og sé ekki mikið af fátæktinni. En ég er alveg á því að fara ekki frá Kenya fyrr en ég hef gert eitthvað fyrir skólann!

2010-11-17T12:03:00.002Z

Í dag var ég á fundi í danska sendiráðinu í Nairobi. Þegar ég var að labba út þá datt mér í hug að skrá mig, þar sem það er enginn íslenskur ræðismaður í Nairobi. Utanríkisráðuneytið hafði ráðlagt mér að skrá mig í norska sendiráðinu en ég ákvað að fyrst ég væri þarna á annað borð, þá gæti ég alveg skráð mig í því danska.

Þannig ég spyr konuna hvort ég geti ekki skráð mig, sem er auðsótt mál og hún segir mér að fleiri Íslendingar hafi skráð sig hjá þeim. Ég varð rosaspennt og spurði hvort hún gæti komið mér í samband við þá, og þá segir hún að hún þekki reyndar bara einn mann, en það sé ekkert mál að láta mig fá símanúmerið hans. Ég verð rosaspennt yfir að hafa fundið annan Íslending í Nairobi, því ég hef ekki fundið einn einasta! Þannig ég hinkra á meðan hún flettir honum upp, og hún segir mér svo að hann heiti Paul.... sem mér finnst skrýtið, og segi henni að hann sé þá ekki íslenskur. Hún svarar að hann sé reyndar frá Kenya... og ég verð ennþá ruglaðri, og spyr afhverju hann sé íslenskur ef hann er frá Kenya. Svo lít ég á blaðið sem hún réttir mér og sé að umræddur maður er Paul Ramses... ég hló alla leiðina heim. En er samt smá vonsvikin að finna ekki Íslending...

2010-10-18T09:31:00.000Z

Hér er nýjasta viðbótin við íbúana í húsinu. Hún vakti mismunandi viðbrögð hjá þegar ég kom heim með hana... Peter vildi borða hana (en ég sannfærði hann um að hún yrði miklu stærri og matarmeiri ef hann biði smá) en Kela varð ástfangin af henni. Yfirleitt hringir vekjaraklukkan hennar frá klukkan 8 til klukkan 10 því hún getur ekki vaknað, en þegar ég fór á fætur kl. 7 þá spratt hún upp og kallaði til mín að hún ætlaði að leika við kanínuna! Ég veit núna hvað þarf til að vekja hana...

Það virkaði svo auðvelt að kaupa hana, ég hafði áður séð kallana fyrir utan Westgate verslunarmiðstöðina sem voru með fullt af kanínum í boxi (og það er líka hægt að fá hvolpa og kettlinga) og bráðnaði alveg þegar ég sá þá... í gær var ég að keyra þar með vini mínum og hann sagði að ég ætti endilega að skella mér á eina kanínu. En kallarnir hópuðust allir utan um bílinn því það er mikil gróðavon í muhindi (indverja) og mzungu (hvítingja) í Land Rover þannig við gátum ekki keyrt áfram án þess að klessa á þá... og svo kom löggan auðvitað labbandi og tjáði okkur að við værum að stoppa umferðina og vildi sekta okkur. Ef maður er sektaður í Kenya þá þarf maður að mæta fyrir dóm og borga 5000 shillinga sekt (7.500 ISK). En fæstir gera það því löggan býður manni auðvitað að semja við sig (lesist sem mútur). Vinur minn vinnur fyrir Sameinuðu Þjóðirnar þannig við sluppum billega með 1000 shillinga mútur, en vorum hálfpirruð yfir þessu engu að síður... en svona er lífið, þetta er Afríka!

2010-10-10T15:43:00.007Z

Ég hef nýlega lært að meta heimilið mitt í Kenya, þrátt fyrir að ég búi úti í rassgati, ekki hvítur maður í sjónmáli og þó það taki mig einn og hálfan tíma að komast í vinnuna út af traffík. Ég þarf nebbla aldrei að upplifa rafmagnsleysi, skort á vatni í lögnunum eða kakkalakka... bara eina og eina hoppandi könguló!

Þetta er húsið mitt... það sem er lengst í burtu til hægri, með hvítum bíl fyrir framan. Við höfum garð (sem er reyndar bara með mold því einhver varð þreyttur á að þurfa alltaf að slá grasið), fjórum svefnherbergjum, fjórum baðherbergjum og stórri stofu og eldhúsi. Þegar ég kom hingað fyrst þá voru rúmin einu húsgögnin í húsinu en núna höfum við sófasett, ísskáp, þvottavél og meira að segja þráðlaust internet (sem virkar þegar því hentar).

Þetta er hliðið að hverfinu... það eru ca. 50 hús innan girðingarinnar, og það kemst enginn inn nema að fara í gegnum þetta hlið sem hefur minnst þrjá verði. Allsstaðar annarsstaðar er rafmagnsgirðing og gaddavír.

Hverfið sem ég bý í er mjög nýtt, og það hefur ekki verið mikið gert fyrir allt utan girðingarinnar... vegurinn heim að húsinu er argasti sveitavegur, rykugur þegar það er sól og drullupyttur þegar það rignir. Það rignir sem betur fer sjaldan! Þetta er svo kaupmaðurinn á horninu, þar sem ég kaupi grænmeti.

Stundum heyri ég brjálað jarm fyrir utan gluggann. Ég komst svo að því þegar ég labbaði í vinnuna að það eru tugir kinda á beit fyrir utan húsið, í miðju iðnaðarhverfi! Ég hef ekki grænan grun um hvaðan þær koma.

Þetta er Peter frá Botswana sem ég bý og vinn með, með Kagasi sem er í kenýsku landsstjórninni. Þetta er skrifstofan okkar eins og stendur, en planið er að fá nýja skrifstofu núna í október frá ríkisstjórninni (já, við erum mikilvæg!)

2010-09-21T19:25:00.002Z

Ég er ekkert sérstaklega mikið jólabarn. Yfirleitt læt ég mér nægja að vera í jólastuði nokkra daga fyrir jól og geri grín að fólkinu sem fer hamförum yfir jólunum.

Þetta ár er allt annað mál. Í maí fór ég að fá þessa líka sterku tilfinningu fyrir því að jólin væru að koma... það var að kólna í Nýja Sjálandi og þótt ég viti vel að jólin séu í desember, þá fannst mér samt að jólin væru rétt ókomin!

Jólin komu auðvitað aldrei og ég losnaði við þessa "jólin eru að koma" tilfinningu þegar ég kom til Kenya þar sem er heitt allt árið. Í staðinn er komin þessi líka gífurlega tilhlökkun til jólanna... enda er ég komin með hálfgerð fráhvarfseinkenni því mér finnst ég hafa misst af einum jólum (nýsjálensk jól eru engin jól þótt við Kristjana hefðum gert góða tilraun til að halda upp á íslenskt aðfangadagskvöld).

Venjulega myndi ég gera grín að fólki sem hlakkar til jólanna í september, en ég hef núna vaknað upp tvo daga í röð við þann draum að það séu jól og ég sé heima... kannski af því ég er um það bil að kaupa mér miða HEIM um jólin! Eins skemmtilegt og það er að skoða heiminn þá er grautfúlt að vera að heiman um jólin, og ég ætla svo sannarlega ekki að missa af öðrum íslenskum jólum! Síðdegis laugardaginn 11. desember ætla ég að vera komin heim eftir meira en eitt og hálft ár í burtu og ég get ekki beðið!

2010-09-17T17:01:00.003Z

Ég held að það sé kominn tími til að útskýra hvað ég er að gera á mínu endalausa flakki. Fólk skilur ekki hvað ég var að gera í Nýja Sjálandi, afhverju ég flutti til Kenya og þaðan af síður afhverju ég skrapp til Indlands í tvo mánuði. Þannig ég ætla að gera smá tilraun til að útskýra málið.

Í Nýja Sjálandi vann ég í landsstjórn AIESEC í Nýja Sjálandi, og sá um mannauðstjórnunarmál og markaðssetningu. Það sem AIESEC gerir er að skipuleggja starfaskipti fyrir háskólanema, þannig ég var að markaðssetja starfaskiptaprógrammið fyrir háskólanema og fá sem flesta til að sækja um að fara í starfaskipti til annarra landa, plús að sem mannauðsstjóri þá sé ég um að velja og þjálfa fólkið í stjórnunarstöður innan AIESEC.

Eitt sem AIESEC gerir á hverju ári er að halda risastóra ráðstefnu einhversstaðar í heiminum. Þessi ráðstefna heitir AIESEC International Congress (eða bara IC) þar sem allar landsstjórnir AIESEC hittast og ræða málin og ákveða hvernig við getum bætt stjórnunar- og starfaskiptaprógrammið. Þess vegna fór ég til Malasíu í fyrra sem þátttakandi á IC 2009, því þá var ég í landsstjórninni í Nýja Sjálandi.

Í Kenya var ég ráðin til að vera í ráðstefnustjórninni sem skipuleggur IC 2011, því Kenya mun halda ráðstefnuna það ár. Ég er semsagt hluti af 8 manna stjórn sem mun eyða næsta ári í að skipuleggja IC.

Ástæðan fyrir því að ég fór til Indlands er að IC 2010 var haldið þar, og 8 manna ráðstefnustjórn ræður ekki við að halda 600 manna ráðstefnu ein og sér. Þess vegna ræður stjórnin alltaf um það bil 50 manns í 2 mánuði til að vinna undir stjórninni og halda ráðstefnuna. Ég var ein af þessum 50 manns sem vann við IC 2010, og ástæðan fyrir að ég fór var svo ég gæti lært hitt og þetta um viðburðastjórnun... og á næsta ári verð ég yfir þessum 50 manns á ráðstefnunni í Kenya!

Þetta er auðvitað einstaklega þurr útgáfa af því sem ég er að gera... ég lofa að allar útgáfur eftir þetta verða skemmtilegar!

2010-08-16T17:57:00.003Z

Ég átti mjög undarlegt augnablik af heimþrá þessa helgi. Sagan er sú að á meðan við erum að skipuleggja 600 manna ráðstefnu, þá kemur í ljós að það er ekki nóg af herbergjum í þeim tveimur hótelum sem við eigum bókuð núna. Þannig við endum á því að bóka eitt auka hótel, Taj Banjara, sem er 500 metra í burtu. Það hótel stendur við vatn, og skólpi er veitt út í það... Eins og þú getur ímyndað þér, þá lyktar það einstaklega dásamlega. Við grínumst alltaf með það að flytja þá þátttakendur sem eru pirrandi við okkur yfir í skítalyktarhótelið... en ég hafði aldrei komið þangað, bara heyrt sögur af skítalyktinni sem var víst óbærileg.

Um helgina fór ég í partý, og þar sem það var dimmt á leiðinni þangað (og ég ansi áttavillt) þá vissi ég ekkert hvar ég var í borginni. Við vorum uppi á 8. hæð og ég ákveð að kíkja út á svalir, þar sem ég finn netta skítafýlu... og allt í einu finnst mér ég vera komin heim aftur, þar sem er prumpulykt af vatninu! Þegar ég fer að horfa á kringum mig þá blasir við mér stór bygging, Taj Banjara... ég er nokkuð viss að ég er sú eina sem fær jákvæðar minningar af þessari skólplykt. Kannski þeir ættu að markaðssetja sig fyrir Íslendinga með heimþrá?

2010-08-05T10:48:00.002Z

Ég hefði átt að bíða aðeins með að lýsa yfir ást minni á indverskum mat... um það bil viku eftir að ég mætti til Indlands ákvað maturinn að lýsa yfir stríði á hendur mér. Ég hef fengið slæma matareitrun áður en ekkert á við þetta... ég lá í kóma í 3-4 daga og borðaði nánast ekkert nema pillur í heila viku. Það eina sem er á boðstólum hérna er indverskur matur og meiri indverskur matur, og ég held að ég hafi aldrei verið jafn hamingjusöm í lífinu og þegar ég fattaði að Dominos í Indlandi er með ókeypis heimsendingarþjónustu og þar að auki hræódýr... það var mikil sælustund þegar pizzan mín mætti á staðinn! Síðan þá hef ég hámað í mig Subway og Dominos með mikilli gleði sem er engan veginn líkt mér... eins og einhver sagði: "Þú hljómar ekki lengur eins og Freyja!"

Ég verð nú samt að játa að mikið af matnum hérna er ansi góður... mér skilst samt að Norður Indland sé með betri mat heldur en hérna í suðrinu, og er enn að hugsa málið hvert ég eigi að skreppa í þá 6 daga sem ég á frí eftir ráðstefnuna áður en ég fer aftur til Kenya. Starfið mitt hérna felst í því að semja við 5 stjörnu hótel um það hvernig matur verði framreiddur handa þeim 600 þátttakendum sem mæta hingað eftir rúmar 2 vikur... og auðvitað er smakk innifalið í því, ég held að ég hafi fundið draumastarfið mitt!

Ég hafði áður heyrt að Indland væri skítugra og hættulegra heilsulega séð en Afríka, en ég trúði því tæpast fyrr en ég sá það sjálf... þótt Indland sé að mörgu leyti þróaðra en Kenya, þá eru allir endalaust með í maganum (væntanlega vegna skorts á hreinlæti við matargerð) og meira að segja í gær þegar ég fór á fund með 5 stjörnu hóteli, þá gáfu þau okkur kranavatn! Ég er ekki frá því að þau hafi viljað eitra fyrir okkur... kranavatn hérna er baneitrað og maður getur ekki einu sinni burstað í sér tennurnar upp úr því.

Ég get ekki annað en saknað Kenya pínulítið... þar sem allir brosa til mín og spyrja mig hvernig ég hafi það... þó ég hafi bara verið þar í 2 vikur, þá er það strax farið að verða pínu eins og mitt þriðja heimili... það er alltof erfitt að eiga svona mörg heimili, of margt til að sakna!

2010-07-19T13:04:00.004Z

Eins og sjá má í síðasta bloggi þá var planið að skreppa til Indlands til að skipuleggja eitt stykki ráðstefnu... og það tókst! Ég lagði land undir fót með Renee en greyið Eric varð eftir. Við keyptum nebbla miðana okkar af bróður vinkonu okkar, og við gáfum honum peningana en fengum ekkert í staðinn. Mér leist ekkert á þetta en hélt að svona væri þetta bara í Kenya. Eftir dáldið múður fengum við loksins flugmiðana.. fyrir utan Eric! 2 tímum fyrir flug var hann ekki enn kominn með miðann sinn og því neyddumst við til að yfirgefa Kenya án hans. Hann er enn að berjast við að fá miðann sinn og vonast til að koma hérna á fimmtudaginn, 5 dögum seinna en hann átti að gera... þetta er Afríka!

Við Renee mættum á samastað okkar í Hyderabad klukkan 5 um nótt eftir að hafa hringsólað um hverfið í leigubílnum okkur því þau sem áttu að sækja okkur svöruðu ekki í símann, en tókst loksins að ná í fólk og komast inn. Okkur er bent á herbergi með 3 rúmum þar sem ein manneskja lá sofandi, og kom í ljós að þetta var vinur minn frá Íran, Saman. Ég ákvað samt að leyfa honum að sofa og leggst á rúmið mitt við hliðina á honum og fer að sofa. Nokkrum tímum seinna vakna ég við bylmingshögg frá Saman þar sem hann situr nývaknaður á rúminu sínu, kampakátur yfir því að ég sé í Indlandi... ég hef líka hitt nokkra aðra gamla vini hérna, mér líður pínu eins og ég sé komin heim!

Mig hefur langað til Indlands í mörg mörg ár, bara út af matnum! Og ég skal sko segja þér að maturinn svíkur ekki... ég er í matarhimnaríki! Það verður erfitt að fara til Kenya aftur...

2010-07-13T09:28:00.003Z

Það er ýmislegt gott við að vera hvítur í Afríku. Öllum finnst maður merkilegur, allir eru vingjarnlegir við mann og maður fær jafnvel betri þjónustu en aðrir! Ég fæ ýmsa sjensa sem svarta fólkið fær ekki, stundum meira að segja einum of...

Í gær fór ég að sækja um visað mitt til Indlands. Ég hafði farið í indverska sendiráðið fyrir helgi, en var sagt að koma aftur eftir nokkra daga því þeir vildu rannsaka sögu mína aðeins betur... maðurinn sem afgreiddi mig var voða kammó samt og spjallaði mikið við mig og sagðist óska að hann væri nú orðinn 30 ára á ný... Eric var með mér og var vel pirraður, því maðurinn hafði ekki sagt orð við hann þegar hann afgreiddi hann og þegar hann settist niður og ætlaði að bíða eftir mér þá var honum hent út.

Ég fór semsagt aftur í sendiráðið í gær og það var ansi löng röð sem beið eftir afgreiðslu. Þannig ég sest niður aftast í röðinni og bíð í 30 mínútur... og röðin haggast varla. Þá kemur maðurinn frá því fyrir helgi fram á afgreiðsluborðið og bendir mér á að koma til hans fram fyrir alla röðina... og hann spjallar smá við mig um Indland og afgreiðir umsóknina mína! Ég hafði séð fram á að vera þarna í marga tíma og þegar ég labbaði út, þá þorði ég ekki fyrir mitt litla líf að líta framan í nokkra manneskju... en ég fann mörg svört augu brenna á mér þegar ég skaust út um hurðina! Ég er að spá í að segja Eric ekki frá þessu... hann var nógu reiður yfir því að maðurinn skyldi vera vingjarnlegur við mig, hvað þá að mzungu (hvíta manneskjan) fái flýtimeðferð...

2010-07-08T19:47:00.001Z

Einhvern veginn, þá er það orðið eðlilegt að sitja aftan í Volkswagen rúgbrauði á fleygiferð með dyrum sem lokast varla, haldandi í sætið fyrir framan biðjandi þess að dyrnar opnist ekki í næstu beygju... að borða kvöldmat klukkan 11 á kvöldin... að vera spurð af 10 manns á leiðinni í vinnuna hvernig ég hafi það... að hugsa mig tvisvar um áður en ég eyði 100 kalli í ananas því það er svo dýrt... Þetta er Afríka!

Ótrúlegt en satt þá kann ég mjög vel við mig hérna! Allir eru mjög vinalegir og til í að hjálpa manni, ef við förum úr matatu (hvíta rúgbrauðið: almenningssamgöngur) á dimmri götu þá stoppa allavega 5 bílar til að spyrja hvort við séum öruggar, og í gær á leiðinni í vinnuna þá var ég stoppuð af konu sem gaf mér risa faðmlag... ég hrökk í kút og hélt að hún ætlaði að stela einhverju af mér, en henni fannst þessi hvíta manneskja bara svona merkileg!

Ég vann lítinn persónulegan sigur í dag.... ég kom mér ein í vinnuna! Ég fer yfirleitt með Raquel, hún býr með mér og vinnur í landsstjórninni fyrir AIESEC Kenya. En í morgun þá svaf hún svo lengi að ég nennti ekki að bíða eftir henni og ákvað að það væri kominn tími fyrir ungann að fljúga úr hreiðrinu. Þannig ég rölti 10 mínútur út á matatu stöðina, tók matatu í bæinn og labbaði svo í hálftíma í gegnum miðbæ Nairobi til að komast á skrifstofuna. Þetta hljómar kannski ekki svo erfitt, en fyrir áttavillta Freyju sem þarf að líta út eins og hún viti hvert hún er að fara þótt hún sé snarvillt, þá er þetta erfiðara en það hljómar! Þannig ég er mjög stolt af sjálfri mér í dag.

Í Nairobi eru töluverðar líkur á að vera rændur. Hljómar illa, ekki satt? Það fyndna er að það er ekki svo hrikalegt. Það eru allir svo vinalegir hérna, að meira að segja þeir sem ræna mann eru hressir og glaðir... vinkona mín var í matatu sem var rænt og keyrður út fyrir borgina. Þar tóku þeir seðla og síma, en létu alla fá simkortin aftur svo símanúmerin væru ekki týnd og klink sömuleiðis, svo fólkið kæmist leiðar sinnar. Svo keyrðu ræningjarnir fólkið aftur í bæinn!

Klukkan er orðin 23:10 og kvöldmaturinn ekki ennþá tilbúinn... íslensk þolinmæði er bráðum á þrotum!

Í vinnunni

2010-07-06T10:47:00.001Z

Mig langar svo að prufa ad hoppa aðeins á þessari rafmagnskló... bara af því hún þykist vera óbrjótanleg!

2010-07-04T09:30:00.004Z

"Má bjóða þér ferkantað eða kringlótt moskítónet?"... er ein af þeim spurningum sem ég hef fengið síðustu daga sem mér er lífsins ómögulegt að svara. Lífið er klárlega allt annað hér heldur en heima eða á Nýja Sjálandi og ég get engan veginn notað mitt venjulega brjóstvit til að ímynda mér hvort kringlótt eða ferkantað net sé betra, eða hver munurinn sé yfir höfuð!

Froskurinn ákvað að flytja úr baðherberginu inn í herbergið mitt í gær. Ég tók ekki eftir honum fyrr en hann fór að hoppa um í ferðatöskunni minni, en þá leist mér ekki lengur á blikuna og fékk einn af strákunum til að henda honum út. Froskurinn var ekki alveg til í að yfirgefa fötin mín, en við náðum að yfirgnæfa hann, og hér lýkur sögu froskins (nema hann sakni mín gífurlega og komi aftur!)

Ég fór með krökkunum í kjötbúð fyrir helgi. Ég opnaði hurðina, tók eitt skref inn, dró að mér andann og labbaði öfug út á sömu stundu! Þvílíka lykt hef ég aldrei fundið... ég neitaði að fara inn með þeim, en lét mig hafa það að borða kjötið seinna um kvöldið. Ég hélt aldrei að ég myndi gerast grænmetisæta en ef ég þarf að þola þessa lykt í hvert skipti sem mig langar að kaupa kjöt, þá held ég að ég sleppi því frekar og láti mig hafa gulrætur og gras!

Síðan ég kom þá hef ég verið á ferð og flugi og séð marga mismunandi hluta af Nairobi, en í dag fór ég í fyrsta skipti út ein. Krakkarnir eru mjög duglegir að passa upp á mig og fara með mér út um allt, en mér leiðist alveg afskaplega að vera upp á aðra komin og ætla mér að læra á borgina og eignast nýja vini eins fljótt og hægt er! Ég gisti hjá Diönu (sem er í stjórninni minni) og ákvað að fara á markað rétt hjá húsinu hennar. Diana sagði mér að kaupa ekkert nema að einhver væri með mér, því ég yrði látin borga þrefalt verð ef enginn heimamaður væri með í ferð. Þannig ég ákvað bara að rölta inn og skoða mig um... en mér skjátlaðist hrapallega þegar ég hélt að ég gæti gert það í friði! Ég var gripin af konu sem sagði mér að allar hvítar stelpur féllu fyrir Masaai stríðsmönnum og spurði mig hvort hún ætti að finna einn handa mér... ég var ekki alveg til í það og sagðist frekar vilja velja sjálf, og þá bauðst hún til að koma með þrjú stykki svo ég hefði smá úrval. Eftir dálitlar umræður þá tókst mér að sannfæra hana um að Masaai mennirnir ættu örugglega fullt í fangi með mig og að það væri betra að sleppa þessu. En mennirnir á hinum básunum voru ekki alveg til í að leyfa mér að fara og buðu mér að fara og drekka bjór með þeim... ég lofaði að koma aftur á morgun til að sleppa úr þessum kringumstæðum! En dótið sem þeir selja er svooo flott... ég held að ég verði að koma aftur og skreyta húsið mitt með afrískum varningi!

Ég lofaði sjálfri mér áður en ég fór að ég myndi ekki verða ein af hvíta fólkinu sem fer til Afríku og kemst að þeirri niðurstöðu að þeir séu afríkubúar í hvítum líkama... þannig ef þið sjáið mynd af mér með fléttur og í afrísku laki, endilega berjið smá vit í mig! Eins og ég sagði áður þá er ég eini útlendingurinn í 7 manna stjórn, og ég fæ nettan aulahroll þegar við tökum myndir af okkur saman... flassið endurspeglast af mér þannig ef hinir brosa ekki, þá lítur út eins og ég sé ein á myndinni (og ef þeir brosa, þá eru bara svífandi tennur á myndinni)...

Afríka

2010-06-30T15:53:00.003Z

Fyrsti dagurinn minn í Afríku:

Það býr froskur í baðherberginu okkar. Ég tók ekki eftir honum í morgun, en hann var greinilega rétt við lappirnar á mér í sturtunni því ég tók rækilega eftir honum þegar hann tók sig til og stökk í burtu, með tilheyrandi áfalli fyrir mig! En ég hefndi mín með því að missa linsuboxið á gólfið, og þá brá froskinum.
Það á enginn þvottavélar hér. En það er hægt að fá manneskju til að koma og þvo þvott, fyrir 300 kall.
Ég hef ekki fengið eitt einasta moskítóbit... samt svaf ég ekki undir moskítóneti í nótt!
Húsið sem ég bý í hefur ekkert heimilisfang. Bara leiðbeiningar um hvernig á að komast þangað.
Franskar eru algengasti hádegismaturinn hér. Ég er ekki hrifin af því!
Kenyabúar virðast ekki vita af eins metra friðhelgi hverrar manneskju... það er ekkert eðlilegra en að hvíla höndina á öxl næsta manns ef það hentar, þótt maður þekki hann ekkert.
Ég er á leiðinni til Indlands eftir 3 vikur. En til þess að mega yfirgefa Kenya þarf ég að fá Yellow Fever bólusetningu... þannig ég er á leiðinni í afríska bólusetningu á mánudaginn.
Afrískur félagi minn var að lýsa hitanum á Indlandi fyrir annarri manneskju... hann sagði að þegar hann var í Indlandi þá hefði hann sólbrunnið. Maðurinn er kolsvartur... ég fékk nett hláturskast sem ég reyndi að kæfa þegar þeim fannst þetta ekki jafnfyndið og mér...

Mér líst ágætlega á Afríku!

2010-06-24T23:25:00.004Z

Síðasti dagurinn! Ég er búin að vera sallaróleg yfir þessum flutningum þangað til ég vaknaði í morgun, og allt í einu varð það raunverulegt að ég er að fara frá Nýja Sjálandi! Þannig ég ákvað að ég yrði að skrifa eitt stykki væmið blogg í tilefni dagsins.

Ég veit ekki hversu oft ég hef hugsað þetta ár að Nýja Sjáland sé best geymda leyndarmál í heimi... hvernig er annað hægt en að dýrka þetta land? Eini gallinn við það er að það er of langt heim...

Wellington... komin á topp 3 listann hjá mér! Þetta er fararskjótinn minn heim úr bænum.

Nýsjálenskt sumar... best í heimi!

Te Papa.... eins mikið og mér leiðast söfn, þá hef ég farið allavega 10 sinnum í Te Papa (þjóðarsafn Nýsjálendinga) á síðastliðnu ári! Ef öll lönd kynnu að búa til jafnflott söfn og Nýja Sjáland, þá myndu engum leiðast söfn.

Íbúðin okkar... með öllum 65 tröppunum! Í fyrsta skipti sem ég labbaði upp hélt ég að ég myndi deyja... en ég lærði að meta þær seinna!

Stjórnin mín... uppáhalds fólkið mitt. Eins og við erum nú fáránlegt samansafn af fólki... einn gyðingur, einn tyrki, ein frá Filippseyjum og einn íslendingur... það verður erfitt að segja bless.

2010-06-17T09:49:00.002Z

Það er verið að skora á mig að blogga á ensku. Mér hefur alltaf fundist hallærislegt þegar Íslendingar fara að blogga á ensku... svona "ú ég er svo mikilvæg/ur og á svo marga erlenda vini og allir vilja vita hvað ég er að gera". En meðleigjendur mínir eru hrikalega spenntir að vita hvað ég er að fara að gera þegar ég yfirgef þá fyrir Afríku... því ég er víst að fara að flytja til Kenya eftir 10 daga! Ég ákvað að ég væri ekki alveg tilbúin að flytja heim/fara í skóla/fá mér venjulega vinnu eða eitthvað annað álíka skynsamlegt, og langaði að gera eitthvað stórfurðulegt... þannig eftir nokkrar tilraunir til að fá stöðu hjá AIESEC í Suður-Ameríku, þá bauðst mér staða við að skipuleggja stærstu ráðstefnuna sem haldin er í AIESEC. Þetta er sama ráðstefna og ég fór á í Malasíu sælla minninga, og núna verð ég hluti af 7 manna yfirstjórn sem heldur utan um ráðstefnuna sem verður haldin í Kenya í ágúst 2011.

7 manna stjórn... 6 kenýabúar og ein Freyja. Það er eitt sem er á hreinu, þetta verður eitthvað skrautlegt! Ég er ótrúlega róleg yfir að vera að flytja til Afríku... fólk er alltaf að spyrja mig hvernig mér líði með þetta, og ég er miklu afslappaðri yfir þessu heldur en þegar ég flutti til Nýja Sjálands! Kannski ætti ég að vera að panikka... en mér finnst ég vera ágætlega undirbúin! Krakkarnir í Kenya eru duglegir að spjalla við mig og svara bjánalegu spurningunum sem ég hef, og hlæja að mér þegar ég fæ tilfelli yfir hlutum sem þeir kalla "minniháttar atburði".

Stundum hugsa ég að ég sé klikkuð að nenna að gera þetta allt upp á nýtt... að flytja til nýs lands, eignast nýja vini, fá annað menningarsjokk, læra að vinna með nýrri stjórn... en hvað er það þegar maður er með gíraffa í bakgarðinum! Ég held að þetta verði stuð.

2010-04-22T06:34:00.002Z

Sumardagurinn fyrsti er á morgun... en hér á suðurhvelinu er veturinn að koma. Það er gluggaveður úti og húsið orðið kalt á kvöldin (ég sef samt ennþá bara með eina sæng... þetta á eftir að verða miklu verra). Fyrir ca. viku skildi ég ekki afhverju ég ákvað ekki að vera annað ár í Nýja Sjálandi... ég var norður í Whangarei á ráðstefnu og það var heitt og gott (norður = heitt, suður = kalt). Svo kom ég aftur til Wellington og fyrstu nóttina mundi ég alveg afhverju ég ákvað að vera ekki annað ár hérna: 6 mánuðir af óbærilegum kulda og engri upphitun takk fyrir.

Ég ætla samt að minnast sumarsins góða og setja inn myndir af road trip sem ég og "teymið mitt" fórum í (fólkið sem ég hef búið og unnið með í næstum ár). Við keyrðum upp til Hamilton og stoppuðum á nokkrum stöðum í leiðinni, gistum heima hjá Stephane og borðuðum besta mat í heimi og kældum okkur í sundlauginni.

Hérna hoppaði Berk niður í teygjustökki

Við marae (maori hús)

Væmin mynd af okkur fjórum (einhver sagði að við litum út eins og vel skipulögð popphljómsveit)

Rocky Horror Picture show er frá Nýja Sjálandi... ekki vissi ég það!

Við Huka falls á leiðinn heim

Ég sakna sumarsins! Eins gott að ég er á leiðinni aftur á norðurhvelið... tvö sumur í röð!

2010-04-01T22:58:00.001Z

Ma & pa eru í heimsókn og við skelltum okkur í heljarinnar ferð um Nýja Sjáland. Hérna erum við í Nelson héraði nyrst á suðureyjunni þar sem vaxa þessi líka fínu rauðu epli... það er kannski bara ég en mér finnst ávaxtatré alltaf jafn merkileg!

2010-03-16T22:09:00.001Z

Mér finnst Victoria University alltaf líta út eins og Hogwarts frá þessu sjónarhorni... græni flöturinn er semsagt Quidditch völlurinn!

2010-03-16T21:52:00.001Z

Það er greinilega st. Patrick's Day í dag!

Bucket fountain

2010-03-14T01:41:00.001Z

Skemmtilegasti og sóðalegasti gosbrunnur í heimi...

2010-03-12T03:40:00.001Z

Maori er skemmtilegt tungumál. Þetta er eitt af mínum uppáhalds skiltum!

2010-02-16T05:35:00.002Z

Í dag sagði ég Jasmine og Berk að mér leiddist. Ég vildi skipuleggja eitthvað til að hlakka til, og Jasmine stakk upp á að við færum í húsdýragarð til að gefa dýrunum að borða. Mér leist ekkert alltof vel á það en ákvað að gefa því smá sjens og spurði hvað það kostaði. Jasmine sagði að það kostaði 15 dollara og að við gætum gefið hreindýrum að borða... og varð ekki hrifin þegar ég sagðist myndu borga 15 dollara fyrir að borða hreindýr, ekki gefa því að borða!

Ég skil ekki þetta fólk... annaðhvort leikur það sér með matinn eða vorkennir honum!

2010-02-04T09:56:00.002Z

Hér er Nýja Sjáland í hnotskurn.

Húsið sem ég bý í... 60 tröppum frá götunni! Það var ekkert grín til að byrja með... vont en það venst. Gaurinn sem teiknaði upp Wellington (borgina sem ég bý í) var í Bretlandi og hafði aldrei komið til Nýja Sjálands... svo þegar liðið kom til Wellington að byggja borgina og sá allar hæðirnar, þá var ekkert hægt að sigla aftur til Bretlands og fá nýja teikningu heldur urðu þeir bara að byggja borgina eins og hún var teiknuð þótt hún hefði verið hönnuð á sléttan flöt.

Sum húsin eru byggð svo bratt að það þýðir ekkert að setja tröppur eða veg upp að því. Þá er bílskúrinn bara settur á götuna og farið með lyftu upp í húsið!

Það er kominn tími til að sýna ykkur hvar ég bý. Húsið okkar er með 4 svefnherbergi, og þetta er þriðja herbergið sem ég flyt inn í... erum alltaf að breyta og endurskipuleggja, þannig hér hef ég átt heima í viku. Ég vona að ég þurfi ekki að flytja í fjórða herbergið!

Þetta er eldhúsið. Húsið okkar lítur út eins og það hafi verið fullbyggt, og þá fyrst hafi arkitektinn fattað að það var ekkert klósett. Þannig hann skellti því utan á húsið... þarna sést í dyrnar að klósettinu sem er byggt utan á húsið!

Stofan... hún er venjulega ekki svona gul. Ef það væri dagur þá sæuð þið öll trén og húsin á móti... við höfum ágætis útsýni!

Nýsjálendingar eru furðulegir. Þeir labba um berfættir, hvar sem er... búðinni, úti á götu... Berk hefur aðlagast mjög vel og labbar nú berfættur um allt.

Chocolate fish... þetta er kaffihúsið sem Lord of the Rings leikararnir hengu á í eitt og hálft ár á meðan það var verið að taka upp LOTR í Wellington.

Að lokum... uppáhalds skiltið mitt í öllu Nýja Sjálandi! Því miður hef ég aldrei séð mörgæsir rölta yfir veginn.... en ég vona að það gerist að lokum!

2010-01-29T07:54:00.003Z

Fyrst eftir að ég steig fæti á ástralska grundu gat ég ekki að því gert að horfa alltaf hvar ég steig niður... svona ef það skyldi vera eitruð könguló rétt hjá tánum á mér... eða bítandi maur... eða eitthvað annað stórhættulegt. Ég labbaði nokkrum sinnum inn í köngulóarvef og var ekki mjög glöð með það... en það var sem betur fer engin könguló þar. Eftir nokkra daga hafði ég ekki hitt nein hættuleg dýr fyrir utan eina risakönguló og dágóðan slatta af moskítóflugum þannig ég gat farið að slappa af.

Ég hafði sett mér það sem markmið að hitta kengúru og faðma kóalabjörn en vegna slæms efnahagsástands varð ég að fresta því... semsagt að hitta lifandi kengúru. Ég hitti nebbla fullt af niðurskorinni kengúru í formi steikar og pylsu... kengúra er ódýrasta kjöt sem maður fær í Ástralíu! Ekki bara það, heldur er hún mjög holl, próteinrík og fitulítil... og er bara hinn fínasti matur.

Ég eyddi einum degi í Brisbane sem er byggð á bökkum stórrar ár.... þannig í staðinn fyrir strætó, þá getum maður tekið ferjuna í skólann upp með ánni! Það væri kannski ekki svo freistandi heima en í Brisbane þar sem er alltaf 20-35 stiga hiti, þá er það ágætis fyrirkomulag.

Við eyddum líka á nokkrum dögum á Sunshine Coast sem er borg meðfram flottustu ströndu sem ég hef komið á. Sandurinn var eins og hveiti, maður sá til botns í sjónum þótt maður næði ekki niður með tánum (og gat þar með fylgst ágætlega með hákarlaferðum) og best af öllu, það eru engar moskítóflugur þarna, mér til mikillar gleði! Ég hef nefnilega komist að því á ferðum mínum að ég er mjög góð á bragðið... eða það finnst pöddum allavega.

Að lokum skrapp ég til Sydney sem er meira og minna ástralska útgáfan af London. Þeir eru með Oxford Street, King's Cross og skiltin í lestarkerfinu eru í sama lit og leturgerð og í London. Sydney er mjög furðuleg veðurlega séð.... fyrsta daginn minn þar var 36 gráðu hiti og tilheyrandi raki, en um kvöldið hrapaði hitinn niður í 20 gráður á örfáum klukkustundum og hélst bærilegur næstu daga. Það er furðulegt... meira að segja fyrir íslending sem er vanur hagléli í júní!

Fyrsta kvöldið mitt hitti ég líka mjög skemmtilega frumbyggja á svölunum, sem höfðu greinilega saknað íbúanna í þann mánuð sem þeir höfðu verið í burtu.

Allt í allt, þá er Ástralía ágæt! Soldið dýr og aðeins of mikið af pöddum fyrir minn smekk... en fyrir utan það hef ég ekkert út á hana að setja.

2010-01-26T22:21:00.002Z

Þegar fólk flytur til útlanda þá teljast það tímamót þegar fyrsta tannkremstúban í útlandinu er kláruð. Ég er næstum búin með tannkremstúbu númer tvö... en fyrir nokkrum dögum urðu mun stærri tímamót hjá mér: Ég kláraði fyrstu sólarvörnina mína... og ég er ekki bara að tala um fyrstu sólarvörnina í Nýja Sjálandi, heldur þá fyrstu í lífinu... hver klárar sólarvörn á Íslandi? Ég veit ekki með þig en mínar sitja yfirleitt upp í skáp þar til þær teljast of úldnar til að óhætt sé að nota þær.

Annars þjáist ég af miklu kommentaleysi þessa dagana... ef þú vilt ferðasögu frá Ástralíu, láttu í þér heyra í kommentakerfinu!

2010-01-09T02:26:00.002Z

Eftir að hafa lesið um Ástralíu á wikitravel, þá er ég sannfærð um að Ástralía sé mjög hættuleg. Svo hættuleg að hún verðskuldar titilinn "hættulegasta dýralíf í heimi". Ef ég hætti mér í sjóinn þá eru þar ekki aðeins hákarlar, heldur líka eitraðar marglyttur og kolkrabbar. Ef ég sest á bekk gæti ég verið bitin af einni af eitruðustu köngulóm í heimi sem á heima undir bekknum. Ef ég fer út í skóg að rölta þá þarf ég að passa mig á hangandi böngsum sem hoppa á mann og rífa mann í sundur með löngum klóm.

Ég er samt sem áður á leiðinni þangað á mánudaginn og er búin að ákveða að faðma kóalabjörn og gefa kengúru að borða, þótt kóalabirnirnir geti ráðist á mann og kengúrurnar séu góðar í boxi. Svo ætla ég í eins og eitt stykki rússíbana, kíkja á ströndina (ég hlýt að ráða við gatið í ósonlaginu þar ef ég get það hér) og taka mynd af mér við óperuhúsið í Sydney... það getur ekki verið svo hættulegt.

2010-01-03T07:29:00.003Z

3 dagar í paradís... þetta voru góð áramót! Ég hoppaði semsagt í 17 tíma bílferð til Oakura sem er norðan við Auckland og hélt upp á alvöru kiwi áramót í eldgömlu húsi sem þeir kalla sumarbústaði þar sem við veiddum fisk, tíndum skelfisk og annað góðgæti og átum í kvöldmat. Gamlárskvöld var reyndar lítið öðruvísi en hin kvöldin fyrir utan 2-3 flugelda og niðurtal í nýja árið en ég hafði ekki yfir neinu að kvarta...

Á nýjársdag brunuðum við á bátnum yfir á aðra strönd þar sem sjórinn var kristaltær og enginn nema við svo langt sem augað eygði. Ég ákvað að rölta meðfram ströndinni og taka nokkrar myndir en fattaði ekki fyrr en hversu skondið ég leit út fyrr en ég tók sjálfsmynd... vinkona mín reyndi að fá mig til að kaupa hatt í Malasíu en mér fannst það svo asnalegt að ég þverneitaði.... en eftir að sumrið kom hér þá hef ég látið mér segjast eftir að hafa nokkrum sinnum brunnið allsvakalega á enninu og hársverðinum... og núna set ég samviskusamlega á mig sólarvörn númer 30, hatt og eitthvað á axlirnar áður en ég fer út á morgnana. Fjandans gat í ósonlaginu!

Ef ég efaðist einhvern tímann um að Nýja Sjáland væri paradís á jörðu, þá er ég vel sannfærð núna! Og já, það er ekki of seint fyrir þig að kaupa flugmiða og koma í heimsókn til mín!

2009-12-29T21:49:00.002Z

Eftir að hafa hangið inni á jóladag og afrekað ekkert (nema að elda eina nautasteik) var ég ekki alveg að nenna Wellington í bili. Þannig ég sendi nokkur sms, keypti mér rútumiða og var mætt í næturrútuna til Auckland 5 tímum síðar... og hér má sjá hvar ég ætla að eyða áramótunum!

2009-12-19T06:31:00.003Z

Ég er búin að búa hér í meira en 6 mánuði núna og ég er orðin ansi heilaþvegin. Fyrst þegar ég kom hingað, þá kallaði ég kíví (ávöxtinn) kiwi... og uppskar mótmæli í hvert skipti, því í Nýja Sjálandi þýðir kiwi annaðhvort kiwi fuglinn eða þjóðernið (Nýsjálendingur). Ég fékk oftar en ekki að heyra söguna af því þegar Andy var í Víetnam og sá "kiwi smoothie" á matseðlinum... hann var hræddur að panta sér það því hann vissi ekki hvort það væri fugla smoothie eða manna smoothie. Ég neitaði samt að láta mér segjast og hélt áfram að kalla ávöxtinn kiwi (sem á að heita kiwifruit) bara til að vera pirrandi útlendingurinn.

Fyrir nokkrum dögum heyrði ég í gömlum vini sem spurði mig (á ensku) hvort ég borðaði mikið af kíví hérna í Nýja Sjálandi, og ég svaraði "reyndar, þá þýðir kiwi annaðhvort fugl eða Nýsjálendingur..." og horfði svo á það sem ég hafði skrifað og hugsaði: "Djöfull er ég orðin leiðinleg!" Á þeirri stundu ákvað ég að ég þyrfti að vera duglegri að rækta óþolandi Íslendinginn í mér.

Annars fer Nýja Sjálands dvölin að styttast í annan endann.... og kominn tími til að ákveða hvað er næst á dagskrá... ár í Rotterdam, ár í Suður-Ameríku eða smá flakk hingað og þangað um heiminn?

2009-12-14T23:50:00.002Z

Það sést kannski ekki vel en þarna á milli trjánna og hússins eru maori menn að dansa maori dans (ekki haka samt). Það er ekki óalgengt að heyra öskur og haka dansa úr þessum garði sem er fyrir neðan skrifstofuna okkar, af því í garðinum er marae (sem er maori hús)... ég veit reyndar ekki nákvæmlega hvað þeir gera við þetta hús en það er stórfínt til að rölta inn í, setjast niður á púðana og hugsa sinn gang því það er alltaf þögn og rólegheit þar.

Uppskeran frá sunnudagsmarkadnum

2009-12-13T05:09:00.001Z

Morgunstund gefur gull í mund... tetta var reyndar klukkan 14:30 en kostadi undir 1000 kallinum engu ad sídur!

2009-12-10T10:44:00.001Z

Ef þetta er ekki ljótasta jólatré sem ég hef séð, þá veit ég ekki hvað. Hefði klárlega rifið það niður ef það væri ekki fyrir þessar keilur sem vernda það... kemst ekki í gegnum svona varnarvegg!

2009-12-09T03:22:00.002Z

Í dag gerðist ég heppin! Í háskólanum þar sem ég vinn er lítið svæði með gluggum þar sem nokkrar tuatörur búa (tuatara er dýr sem líkist eðlum og finnst bara á Nýja Sjálandi... og ekki fjarri því að vera útdautt þar). Krakkarnir gera alltaf grín að mér því í hvert skipti sem ég labba fram hjá þá gái ég hvort ég sé þær ekki (þær fela sig oft í gróðrinum) og ef ég sé þær þá staldra ég við í smástund til að horfa.

Í dag röltum við framhjá á efri hæðinni þar sem maður getur horft ofan í búrið, og sáum allar þrjár spóka sig um! Við horfðum í smástund og sáum svo dyr opnast og hönd teygja sig inn í búrið á hæðinni fyrir neðan... þegar við sáum höndina grípa eina tuatöruna þá tók ég sprett á neðri hæðina þar sem gaurinn sem sér um tuatörurnar var að sýna hópi af fólki gripina. Ég fékk meira að segja að klappa henni... ykkur finnst þetta kannski ekki merkilegt en ef þið vissuð hversu oft ég hef stoppað til að horfa á þær þessa 6 mánuði sem ég hef verið hérna (og að Jasmine hefur verið í þessum háskóla í 4 ár en aldrei séð þetta gerast) þá mynduð þið skilja hversu heppin ég var í dag!

Jólatónleikar í Hutt Valley

2009-12-05T07:37:00.001Z

Mér lídur eins og ég sé í Laugardalnum á sigurrósartónleikum... ef tad væri ekki fyrir alla kyrrahafsbúana og krakkana á svidinu í jólasveinafötum.

Picton

2009-12-05T01:58:00.001Z

Á leiðinni til Christchurch, við tókum ferjuna frá Wellington til Picton og komum thangad í svona líka góðu veðri. Ef thetta er ekki paradís þá veit ég ekki hvað.

2009-12-05T01:16:00.003Z

Þegar ég kom hingað í júní eftir að hafa flogið úr góða veðrinu í Evrópu þá var skítakuldi hérna í Nýja Sjálandi. Í þrjá mánuði hlustaði ég á sögur af sólskininu og sundferðunum heima og þjáðist í hvert skipti sem einhver tjáði mér að það væri sko æðislegt veður og að hann væri á leiðinni út til að ná sér í smá brúnku. Hérna megin á hnettinum var hlegið að mér fyrir að vera svo hvít að ég var næstum gegnsæ og í hvert skipti sem ég minntist á að það væri kalt þá fékk ég að heyra að mér ætti nú ekki að vera kalt... ég væri frá Íslandi!

Nú er kominn desember. Það er vetur og skammdegi á norðurhvelinu en hér er rétt nýkomið sumar! Það er komið að mér að setja inn myndir af mér í sólskininu og hía á ykkur!

Hér er ég á Omaha Beach rétt hjá Auckland í síðustu viku.

Ég sit hérna úti í sólinni heima hjá mér og horfi á þvottinn á snúrunni þorna á örskotsstundu og á græna skóginn í fjallinu á móti mér... og rétt næ að forðast árás frá skærgrænni bjöllu sem gerði sig líklega til að fljúga á mig. Einhver sagði mér fyrr í vor að Wellington vaknaði til lífsins á sumrin og ég er ekki frá því að félagslega dagatalið mitt fyllist mun fyrr þessa dagana en í vetur... við erum á leiðinni á útitónleika í Hutt Valley þar sem við ætlum að sitja á teppi með picnic og nýsjálenskt hvítvín... geri aðrir betur!

2009-11-14T07:34:00.005Z

Ég fór til ferðalagalæknis fyrir nokkrum dögum til að undirbúa ferðina til Vanuatu. Ég var reyndar í smá tíma að velta því fyrir mér hvort ég ætti að taka sjensinn því ég tímdi ekki að borga fyrir bólusetningarnar, en eftir að hafa skoðað sjúkdómslýsingu á lifrarbólgu A ákvað ég að ég nennti ekki að vera gul í hálft ár og skellti mér.

The Travel Doctor veitir ansi góða þjónustu, eiginlega of góða... svipað góða og þegar ég hringdi í VÍS áður en ég fór og endaði á því að fá ráðleggingar við því hvað ég ætti að gera ef ég léti lífið í útlöndum (t.d. er ódýrara að láta brenna sig og fljúga heim í krukku frekar en kistu). Þegar ég labbaði út, 45 þúsund krónum fátækari var ég hálf ósátt við að hafa bara geta fengið bóluefni við 6 sjúkdómum.

Ég hef lært ýmislegt um malaríu, hundaæði og beinbrunasótt og svo varaði hjúkkan mig líka við að labba berfætt á ströndinni því það væru ormar sem skriðu undir húðina á manni og skildu eftir sig för... reyndar ekkert hættulegt, bara frekar ógeðfellt. Svo eru líka fiskar í sjónum sem heita steinfiskar því þeir líta út eins og steinar. Hún sagði mér að ef maður stígur á einn slíkan þá stinga þeir víst í gegnum fótinn á manni, og mér leist ekkert á blikuna. Það sem hún gleymdi að segja mér er að þetta eru eitruðustu fiskar í heimi... ég er að spá í að fá mér skó með stálsóla til að rölta um á ströndinni. Kannski ætti ég að fara til Vanuatu í geimfarabúningi... ég er ekki frá því!

2009-11-01T10:44:00.002Z

Nýsjálendingar eru ekki hrifnir af hvalaveiðum svo vægt sé til orða tekið. Þeim finnst hvalir vera "stórar og gáfaðar lífverur hafsins" og skilja ekki afhverju nokkur manneskja skyldi vilja éta slíkar verur.

Ég vissi vel hvað þeim finnst um málið en samt ruglaði þessi frétt mig smá í ríminu... hún fjallar um hval sem rak á fjörur Christchurch um daginn. Bæjarbúar reyndu að bjarga honum með því að ýta honum aftur á flot en voru harmi lostnir þegar það kom í ljós að hvalurinn var of langt leiddur og dó stuttu seinna. Ég reyndi að útskýra fyrir vinum mínum að slíkt þætti hið mesta happ á Íslandi því það þýddi að allir hefðu nóg að borða næstu daga og að við kölluðum meira að segja góða og gæfumikla hluti "hvalreka"... en þeir horfa á mig eins og ég sé eitthvað van og halda svo áfram að vorkenna hvalnum. Ég segi þeim að þetta sé sóun á góðu kjöti og hef lúmskt gaman af þegar þeir horfa á mig dómsdagsaugnaráði.

2009-10-26T06:14:00.003Z

Því lengur sem ég er hérna og því meira sem hitnar í veðri, því betur kann ég við mig í Wellington. Fyrir nokkrum vikum var mér sagt að borgin sofi á veturna og ekkert gerist, og ég er ekki frá því að hún sé að vakna til lífsins með hækkandi sól!

Við erum orðin 6 í húsinu... það bættist við eitt stykki tyrki í stjórnina sem kom seint og síðarmeir eftir að hafa barist við útlendingaeftirlitið í nokkra mánuði. Svo býr hér líka mús nokkur. Fyrstu mánuðina var ég sú eina sem sá músina og hin héldu að ég væri að plata þau að það byggi mús í húsinu... eða þau vonuðu það, þar til einn morguninn þegar ég vakna upp við öskur úr eldhúsinu. Þar var sjötti húsgesturinn mættur, Jasmine til mikillar gleði. Mér finnst músin sæt en Jasmine og Berk (tyrkinn) eru ekki alveg á sama máli, þannig það var farið í leiðangur í bæinn og músagildra keypt. Við ákváðum að smyrja smá súkkulaði á gildruna til að gera hana lystilegri og spenntum hana svo upp í eldhúsinu og vonuðum að enginn myndi stinga tánum undir borðið.

Daginn eftir var súkkulaðið horfið en engin mús í gildrunni. Mér var ansi skemmt en músaróvinirnir voru ekki glaðir. Við gerðum ekkert í málinu fyrr en Berk uppgötvaði mús í herberginu sínu... og ekki nóg með það heldur kom í ljós að það var ekki sama músin. Þá ákvað hann að lýsa yfir stríði, fór í bæinn og keypti rottueitur. Nú er rottueitur út um allt hjá okkur en mýsnar hlaupa um eins og áður og það sé ekki högg á vatni á eitrinu... þær eru greinilega gáfaðri en við.

Ef ég blogga ekkert hérna næstu tvær vikur þá hef ég sennilega óvart tekið rottueitur í misgripum fyrir mat.

2009-10-18T10:30:00.005Z

Það er ekki hægt að búa í Nýja Sjálandi í heilt ár án þess að skoða sig um í Suður Kyrrahafinu. Það er heill hellingur af eyjum hérna í "næsta nágrenni" á borð við Tahiti, Samoa, Fiji og svo framvegis. Ég tók mér smátíma í að skoða mismunandi eyjur og tilboð en strandaði alltaf á því að nenna ómögulega að fara í einhverja túristaparadís. Ég gæti þess vegna farið til Benidorm!

Svo komst ég að því fyrir tilviljun að strákur í AIESEC hérna hefur viðskiptatengsl við afskekkta eyju í Vanuatu eyjaklasanum. Hann fer þess vegna þangað reglulega og eftir að ég lýsti yfir áhuga mínum á að skoða mig um í Suður Kyrrahafinu bauð hann mér að koma með sér í lok nóvember. Ég kíkti á flug, fann góðan díl og hoppaði á 10 daga ferð þangað. Það eina sem ég vissi var að ég myndi gista í afskekktu þorpi með engu rafmagni eða rennandi vatni, þar sem enginn getur farið nema þekkja fólkið því allir þar eru feimnir og því getur maður ekki fengið gistingu þar nema að eiga vini.

Í dag var ég á bókakaffi og rakst á Lonely Planet - South Pacific og ákvað að það væri kominn tími til að fræðast meira um þennan stað sem ég ætla að skoða. Eftir smá lestur (og vera orðinn þess vísari að fyrsti trúboðinn í Vanuatu var étinn um leið og hann kom) uppgötvaði ég að ég hafði ekki hugmynd um hvert ég væri að fara. Vanuatu samanstendur af hátt í 100 eyjum þannig ég ákvað að spyrja Will (strákinn sem ég fer með) hvert við værum nú eiginlega að fara.

Ég er semsagt að fara til Malekula. Nafnið á eyjunni kemur úr frönsku, mal à cul eða "pain in the ass" eins og maður segir á góðri íslensku. Ástæðan fyrir því er að þegar eyjan var fundin af vesturlandabúum þá var mikið af mannætum, eldgosum og öðrum leiðindum þar. Will segir að enginn hafi verið étinn á Malekula síðan á 6. áratugnum og það var bara af því einhverjum gaur fannst að Vanuatu búar ættu að halda áfram að éta fólk... þannig hann ákvað að fara til Malekula, búa úti í náttúrunni og bögga fólkið þar þangað til að allir urðu svo pirraðir á honum að þeir átu hann.

Þetta hljómar eins og hið fínasta ævintýri! Ég get ekki sagt annað en ég hlakki soldið til.

2009-10-06T07:25:00.003Z

...og það er lifandi!

Það er kominn tími á ferðasögu. Ég fór nebbla í ferðalag til Malasíu! Það er reyndar land sem ég ætlaði aldrei að fara til... þegar ég var 12 ára las ég bók um franska konu sem var tekin með fíkniefni í malasíska tollinum, en það er ekkert grín því viðurlög við fíkniefnasmygli í Malasíu er dauðarefsing, eða nánar tiltekið henging... án undantekninga. Versta var að henni var gefin ferðataskan sem fíkniefnin voru falin í þannig hún vissi ekkert.

En við ákváðum að láta slag standa, læstum ferðatöskunum og löbbuðum í gegnum tollinn með hjartað í buxunum en öllum virtist vera sama um innihaldið í ferðatöskunum okkar. Þá byrjaði skemmtilegi parturinn!

Höfuðborgin í Malasíu er Kuala Lumpur. Fyrir mér er Kuala Lumpur álíka raunveruleg og Langtíburtistan úr andrésblöðunum, bara út af nafninu. En hún reyndist bara ansi raunveruleg og kannski aðeins of heit... þannig ég og Lydia frá Nýja Sjálandi ákváðum að kíkja á eyjuna Penang, sem er ekki bara á heimsminjaskrá UNESCO heldur líka matarparadís! Á meðal annars ætilegs var konungur ávaxtanna, durian. Durian er ávöxtur með broddum sem stinga en mjúkur innan í, soldið eins og leir. Lyktinni af durian má líkja við rotnandi hold, úldna íþróttasokka eða skolp og hann er bannaður á hótelum, leigubílum og strætóum út af lyktinni.

Við vorum svo heppnar að foreldrar stráks sem við þekkjum búa á Penang og þau tóku okkur í smá skoðunarferð um borgina. Ferðin endaði að sjálfsögðu með því að okkur var boðinn durian... mér til mikillar gleði.

Fyrir utan durian var Penang frábær... en eftir það fórum við á stærstu AIESEC ráðstefnu í heiminum og hittum 600 manns frá 107 löndum.

Eftir það ákváðum við að fara í skipulagða ferð á fjarlæga eyju að nafni Tioman. Við höfðum ekki hugmynd um hvað við vorum að koma okkar út í en við enduðum í 10 húsa þorpi í húsi með götum á gólfinu, litríkum fiðrildum og öpum bundnum við staur. Þar lágum við á ströndinni, röltum um eyjuna og snorkluðum og ég hitti vin hans Nemo og fleiri félaga. Ekki nóg með það heldur grillaði ég á mér andlitið. Öll svipbrigði voru afar sársaukafull daginn eftir þannig ég ákvað að hætta vera reið, glöð og leið og láta mér standa á sama um allt á meðan andlitið á mér jafnaði sig.

Ekki fara langt... það eru fleiri sögur á leiðinni frá kívílandi!

2009-07-28T12:45:00.002Z

Hversu langt leiddur er maður þegar maður nennir ekki að fara að sofa af því það er svo kalt að maður höndlar ekki tilhugsunina að klæða sig úr til að fara í náttföt?

Það var byrjað að hlýna og ég var farin að hlakka til sumarsins (þó það séu ennþá 4 mánuðir í það) nema hvað að það var bara plat... það er kominn skítakuldi aftur!

2009-07-15T08:59:00.003Z

Það sem ég er hrifin af við Nýja Sjáland:

Stjörnunar á suðurhveli... ég tala um þær í hvert skipti sem við löbbum úr vinnunni í heiðskíru veðri við mikinn fögnuð hinna (eða ekki)
Kláfurinn (the cable car) sem aðalferðamáti upp hæðina... mjög krúttlegur
Bílstjórinn í kláfnum sem snýr sér við þegar ég kem inn í vagninn bara til að brosa til mín
Nýsjálensku AIESECerarnir
Fornaldaeðlan (tuatara) rétt hjá skrifstofunni okkar
Kaffihúsin (flest kaffihús per capita i heiminum)
Gul kíví (miklu betri en græn)
Nýsjálensk karmellukaka
Kyrrahafið í næsta nágrenni

Það sem ég er ekki hrifin af við Nýja Sjáland:

Verðið á súkkulaðinu
Furðulegi asíski maturinn... mér finnst eins og ég sé komin aftur til Kína!
Nýsjálenska kaldhæðnin (ekki kaldhæðni ef þú spyrð mig!)
Tómatsósa á allt
Þvotturinn þornar ekki þótt hann hafi hangið á snúrunni í 4 daga
Svínaflensa
Brauðið... Nýsjálendingar eru eins og Asíubúar, þeir kunna ekki að búa til brauð

2009-07-09T10:55:00.002Z

Ég ætlaði að monta mig af því að hafa stjórnað 75 manna ráðstefnu þar sem svínaflensufaraldur braust út... það eru ekki allir sem hafa slíkt afrek á ferilskránni sinni. Nema hvað að ég er sjálf komin með svínaflensu!

Það byrjaði þannig að allir fóru að verða veikir á ráðstefnunni og við enduðum á að hringja í heilbrigðisyfirvöld sem sögðu okkur að einkennin sem við lýstum ættu ekki við svínaflensu. Þannig við vorum glöð og ánægð en settum samt veika fólkið í sóttkví. Svo komum við heim og smátt og smátt förum við í stjórninni öll að verða veik... svo fengum við þær fréttir í dag að ein manneskjan af ráðstefnunni hefði farið til læknis og verið greind með svínaflensu. Það smellpassar við hausverkinn og beinverkina sem ég er með!

2009-06-24T04:04:00.003Z

Það er ennþá kalt í kívílandi en ég er satt best að segja farin að venjast því! Ég svaf með 4 sængur í nótt og fannst það bara fínt. Í nótt leið mér alveg eins og ég væri komin heim. Vindurinn lamdi allar hurðir fram og til baka og það íldi í húsinu... mjög heimalegt. Klósettið okkar er líka byggt utan á húsið þannig mér líður alltaf eins og ég sé í útilegu þegar ég fer á klósettið... það er eins og einhver hafi byggt húsið og fattað svo allt í einu að það var ekkert klósett í því... og skellt því bara fyrir utan eldhúsið.

Það er allt á suðupunkti hérna, tímabil minnar stjórnar hefst með 75 manna ráðstefnu eftir 2 daga... við erum fimm að skipuleggja ráðstefnuna og fráfarandi stjórnin vill ekkert gera nema að djamma því þau eru öll að fara í sitthvora áttina eftir örfáa daga... yfirleitt skiljum við þau voða vel fyrir utan sunnudagskvöldið sem þau djömmuðu í stofunni heima til klukkan 5... en stofan er beint fyrir ofan herbergið mitt og þið getið rétt ímyndað ykkur að húsið sem er ekki vel einangrað fyrir kulda er heldur ekki með mikla hljóðeinangrun.

Ég hef ekki enn orðið fyrir alvarlegu menningarsjokki fyrir utan þegar mér var sagt að ef það kviknar í húsinu, þá er ég persónulega ábyrg fyrir því... þótt það sé ekki mér að kenna! Þau gera bara grín að mér og ef ég er hneyksluð, þá segja þau "æi, hún er frá Evrópu...". Svo gera nýsjálendingarnir mikið úr því hvað þeir séu kaldhæðnir en mér finnst meira fara fyrir undarlegum húmor eins og að hitaflaska kosti 6000 kall eða að það sé hægt að rækta ananas út í garði... kannski finnst þeim skemmtilegra að hrekkja aumingja íslendinginn heldur en að vera kaldhæðnir!

2009-06-18T02:27:00.002Z

Mig langar að segja eitthvað hnyttið en það er of kalt. Netið segir að það séu 6°C í Wellington en ég held að það sé samsæri. Ef ein manneskja í viðbót spyr hvort ég sé ekki íslensk og hvort ég eigi ekki að þola kulda þá lýsi ég yfir stríði á hendur Nýja Sjálandi!

Það er kannski ekki jafn kalt hérna og heima ef mælt er í hitastigum, en ég myndi velja íslenskan vetur yfir nýsjálenskan hvenær sem er! Að nokkurri þjóð skuli detta í hug að búa svona nálægt Suðurskautinu, lengst út í ballarhafi og byggja hús án þess að hugsa út í hvernig eigi að hita þau... það ætti að vera ólöglegt! Krakkarnir skiptast á að segja mér sögur af sumrinu sem er að þeirra sögn líkast himnaríki, ég veit ekki hvort þau eru orðin hrædd um að ég gefist upp á maníska hitaranum okkar og flýi aftur heim.

Hobbitunum fjölgar stöðugt, það er ein stelpa í viðbót búin að sækja um í stjórninni okkar... hún uppfyllir hobbitastandardinn því hún er bara 154 á hæð. Í gær var bankað á hurðina á skrifstofunni þannig ég stóð upp og opnaði, en sá engan. Ég skimaði í kringum mig en það var ekki fyrr en ég leit niður sem ég sá hver hafði bankað... það er semsagt stelpan sem ég er að fara að taka við af sem var mætt... hún er 140 cm á hæð! Ég er farin að sjá heiminn í nýju ljósi sem hávaxin manneskja... ég gæti meira að segja þurft að endurskoða kröfur mína um að deita ekki stráka sem eru minni en ég! Það hefur nebbla ekki verið vandamál fram að þessu.

2009-06-13T02:01:00.010Z

Ég er búin að vera í Nýja Sjálandi í viku í dag!

Síðasta helgi var frábær... Lydia og Nick fóru með mig í bíltúr út fyrir Wellington, í labbitúr niður í bæ, á Te Papa sem er safn um sögu Nýja Sjálands og svo á rugby leik. Ég var reyndar ansi sybbin yfir rugby leiknum, en við horfðum á hann á bar sem var með lazy boys þannig það var frekar erfitt að halda sér vakandi.

Svo á þriðjudaginn fóru Jasmine, Andy og Stephane úr stjórninni minni að tínast á staðinn, og við höfum unnið eins og brjálæðingar síðan þá... landsráðstefna AIESEC á Nýja Sjálandi verður haldin fyrstu helgina í júlí þannig það er nóg að gera! Við tókum okkur samt pásu í gær til að fara í mat til mömmu og pabba Jasmine, en hún er frá Filippseyjum þótt hún hafi búið á Nýja Sjálandi síðustu 5 árin.

Bara svona til að kynna ykkur aðeins fyrir fólkinu sem ég mun búa með næsta árið: Jasmine er semsagt pínulítill filippseyingur (já, minni en ég) sem er voða annt um að allir séu glaðir og ánægðir. Foreldrar hennar eiga bágt með að skilja afhverju hún vill eyða ári í að vinna í landsstjórninni og búa með okkur, þannig þess vegna fórum við til þeirra í gær með þann hulda tilgang að hjálpa henni að sannfæra þau um að þetta væri það eina rétta.

Stephane er forsetinn í stjórninni. Hann lítur nákvæmlega út eins og Fróði í Hringadróttinssögu. Hann er merkileg blanda af allraþjóðakvikindum því mamma hans er rúmeni sem ólst upp í Frakklandi og pabbi hans er Lithái sem ólst upp í Suður Afríku. Sjálfur bjó hann í Ísrael og Bandaríkjunum áður en hann flutti til Nýja Sjálands... hann er með fjögur vegabréf þannig það er ekki jafnslæmt fyrir hann að týna vegabréfinu sínu og það var fyrir mig!

Andy er eina hreinræktaða kívíið í stjórninni og sömuleiðis mesti hobbitinn. Ég skal nebbla segja ykkur það að í þessari fjögra manna stjórn þá er ég næststærst! Og ég er ekki einu sinni það mikið minni en Stephane! Jasmine er um 157 cm og Andy er 154 cm. Andy er pínu gallaður, hann sér svo illa að hann þarf að vera minna en 10 cm frá tölvuskjánum sínum til að hann geti lesið af honum, þótt allir stafirnir séu stækkaðir og hann með gleraugu.

Fyrstu dagana hérna var frábært veður á daginn, sól og heiðskírt, en um leið og það kom kvöld þá varð ansi kalt... og þar sem Nýsjálendingar eru ekki duglegir að hita húsin sín þá var semsagt sami hiti inni... eða um 10-12°C. Þótt það séu hitarar hérna í hverju herbergi þá taka þeir ansi langan tíma að hita allt upp og ég sat inni í úlpu og með teppi utan um mig. En núna hefur verið rigning og skýjað í nokkra daga og hitinn inni er orðin frekar passlegur (eða þá að ég er bara farin að aðlagast!)

Þetta eru Nick og Lydia í tröppunum fyrir utan húsið okkar.

Wellington er skemmtileg borg, það er reyndar ansi vindasamt hérna því hún er staðsett á milli eyjanna tveggja þar sem vindurinn smýgur á milli yfir hafið. Það er mikið af trjám, kaffihúsum og tröppum hérna, og húsið sem við búum í er upp á mjög brattri hæð. Það tekur um 20 mín að labba niður í miðbæinn og það eru endalaust af tröppum á leiðinni... ég hef ekki enn lagt í að labba heim aftur en ég hugsa að það taki um 35 mínútur plús svita og tár. Það eru meira að segja 30 tröppur til að komast upp í húsið okkar frá götunni! En útsýnið hérna er frábært og fínt að fá smá æfingu í að labba fram og til baka úr bænum.

Þetta er gatan sem við búum í, tröppurnar við hliðina á rauða húsinu eru tröppurnar upp í húsið okkar.

Þetta er Victoria University, skrifstofan okkar er í fremra háa húsinu til vinstri.

Mörg skiltin hérna eru á maori (frumbyggjarnir á Nýja Sjálandi heita maori) sem mér finnst mjög svalt... og þarna er reitt maori skurðgoð... þetta er semsagt á campusnum á Victoria við hliðina á skrifstofunni okkar.

2009-06-07T22:46:00.003Z

Það er að sjálfsögðu ekki hægt að fara í 48 tíma ferðalag í kringum hálfan hnöttinn án þess að lenda í einhverjum ævintýrum! Ég byrjaði á því að fljúga til London og eyða nokkrum tímum í miðbænum þar, þar sem ég hitti Teit úr AIESEC og naut sólarinnar og góða veðursins. Svo var kominn tími til að halda áfram í stíft flug yfir á suðurhvelið jarðar, nema hvað að einhvern veginn tókst vegabréfinu mínu að hverfa á milli öryggisleitarinnar og hliðsins út í vél. Ég held að ævintýri fyrri ferðalaga séu farin að setja sitt mark á mig því þegar mér var sagt að ég gæti ekki flogið án vegabréfsins þá yppti ég bara öxlum og sagði allt í lagi. Mér var náðarsamlegast hleypt út af flugvellinum vegabréfslausri (ég hafði ekki tækifæri til að spyrja hvað myndi gerast ef þeir ákvæðu að hleypa mér ekki út í gegnum immigration! Ætli ég hefði þá ekki þurft að búa á flugvellinum það sem eftir er) þannig ég fann mér hótel rétt hjá íslenska sendiráðinu og mætti svo í sendiráðið snemma næsta morgun og fékk bráðabirgðavegabréf.

Ferðin til Hong Kong var frekar tíðindalaus, svaf mestalla leiðina og mætti þess vegna hress í flugið til Auckland. Það var líka eins gott því þar mætti ég sex rugbyleikmönnum frá Tonga. Mér hefur alltaf fundist Tonga mjög skemmtilegur staður eftir að mamma byrjaði að segja mér sögur frá Tongamanninum. Einn þeirra var fljótur að setjast hjá mér... hann byrjaði á því að bjóða mér hnetur... svo spurði hann hvort hann mætti sitja hjá mér (ég var ein með tveggja manna sæti) og hans þriðja spurning var hvort ég ætti kærasta. Á Tonga borgar sig greinilega að vera fljótur að koma sér að efninu. Fljótlega var hann farinn að segja mér að hann elskaði mig og hann skildi ekki afhverju ég vildi ekki vera konan hans... ég reyndi að útskýra fyrir honum að það væri frekar óraunhæft að elska einhvern sem maður hefur talað við í korter, maður þyrfti helst allavega þrjá mánuði... þá bauðst hann til að hringja í mig eftir þrjá mánuði. Maður deyr greinilega ekki ráðalaus á Tonga!

Ferðin var í alla staði mun skárri en ég bjóst við... það var ekki fyrr en í Auckland sem ég varð alveg uppgefin, enda steingleymdi ég að sofa í vélinni til Auckland (ég skemmti mér svo vel með Tongamönnunum) þannig ég var búin að vaka í 24 tíma þegar ég kom til Auckland. Ég þurfti að bíða í 7 tíma þar og var orðin svo sybbin að ég fann mér sófa til að sofa í þar til ég átti að fljúga til Wellington. Þar tóku Lydia og Nick á móti mér með fagnaðarlátum og fullum poka af nýsjálensku dóti og við fórum svo og keyptum fish and chips (þjóðarréttinn) og keyrðum upp á Mount Victoria þar sem við borðuðum og horfðum á Wellington allt í kring.

Fyrirheitna landið

2009-06-05T02:05:00.001Z

Það á víst ad heita hávetur hérna í Auckland í 20 stigum... Það fyndna er ad á sumrin fer hitinn varla yfir 25 gráðu hita! Það hafa allir varað mig við kuldanum í Wellington en ég veit ekki lengur hvað ég á að halda... sjáum til!
Ferðin var ansi skrautleg og skemmtileg, þar kom við sögu týnt vegabréf og ástarjátning frá Tongamanni... ég mun skrifa ferðasögu þegar ég kemst á netið í Welly.

Bloggarinn snyr aftur

2009-06-02T17:30:00.001Z

Ferðin hefst á gamalkunnum slóðum, á indverskum stad í London. Það er ekki laust vid ad ferðalangurinn sé pínu sybbin en ég hef þó haft ágætis félagskap af tveimur AIESECerum á leidinni, einum í fluginu og ödrum í London. Ef ég er heppin fæ ég ad hitta þann þriðja í Hong Kong!

2009-03-31T22:01:00.002Z

Hann bróðir minn er hálfgerður stórlax í íslensku samfélagi og því eru þetta ágætis tímar fyrir hann sé litið til fjölmiðlaathygli. Verandi framkvæmdastjóri Viðskiptaráðs er hann vinsæll viðmælandi erlendra fréttamanna sem eru hér til að kynna sér litla landið með ofmennskubrjálæðið.

Það vill svo heppilega til að hann er Oddsson. Hann fær því eðlilega oft þá spurningu frá útlendingunum hvort hann sé skyldur Davíði Oddssyni, sem hann neitar staðfastlega í hvert skipti enda hefur það ekkert með eftirnafnið að gera.

Þetta væri nú ekki í frásögur færandi nema hvað að þegar Íslendingabókaræðið stóð sem hæst þá fann ég út að mamma og Davíð eru fjórmenningar. Því er bróðir minn tæknilega séð ekki að segja satt þegar hann neitar því að hann og Davíð séu skyldir. Vonum bara að fjölmiðlarnir komist ekki í þenna sannleik!

2009-03-12T01:11:00.003Z

Ég ætla að gerast strokuþræll af þjóðarskútunni.... skilja ykkur eftir í slökkviliðsstörfunum og láta ríkisstjórnina um að finna brennuvargana.

Ég er nebbla að fara að flytja til Nýja Sjálands í ár í lok maí... þar ætla ég að gerast mannauðsstjóri AIESEC í Nýja Sjálandi og starfa í 6 manna landsstjórn í höfuðborginni Wellington þar til í júlí 2010. Ég sé fram á að árið verði skrautlegt og skemmtilegt, en af þeim 4 sem hafa nú þegar verið valdir í stjórnina er ég eina stelpan og þar að auki langelst. Ég ætla að þykjast vera 21 árs svo ég endi ekki sem mamma hópsins!

Annars á ég mánaðarfrí um jólin þannig allir eru velkomnir í heimsókn þá (eða bara hvenær sem er)... það verður sumar á Nýja Sjálandi og það kostar skít á priki að skreppa til Ástralíu! Það gerist ekki mikið betra en það.

2009-02-23T00:20:00.002Z

Ég hitti strák frá Eþíópíu í dag. Hann sagði mér að fólk í Eþíópíu hefði nóg að borða og að þar sylti enginn. Ég sagðist ekki trúa honum af því á Íslandi vissum við vel að Eþíópíubúar væru svo mjóir að þeir væru bara með eina rönd á náttfötunum sínum, og að þeir gætu ekki farið í sturtu af því þeir dyttu alltaf niður um niðurfallið. Honum fannst það sem betur fer fyndið... og spurði mig svo hvort Ísland væri heimsálfa.

2009-01-08T15:15:00.003Z

Þessi Noregsferð verður víst ekki tekin út með sældinni!

Í gær áttum við góðan dag í snjónum, kláruðum undirbúningsfundinn og allir voru vel sofnir, hressir og kátir. Ég hitti nokkra vini mína frá því á ráðstefnunni í Slóvakíu og var glöð í Noregi eins og ég lofaði. Svo fóru ósköpin að dynja yfir!

Við erum semsagt ráðstefnuteymi sem samanstendur af 6 meðlimum landsstjórnar Noregs, einum ráðstefnustjóra og einum alþjóðlegum þjálfara (mér). Við gistum öll í íbúð AIESEC meðlims nokkurs hérna í Trondheim sem er frekar þröngt en mjög kósý samt sem áður. Þegar við vorum á leiðinni heim í gær hringir ein stelpan og segir að lykillinn að íbúðinni sé týndur. Það er bara til einn lykill að íbúðinni og við setjumst inn á kaffihús og vonum að lykillinn finnist... en það er metri af snjó yfir öllu og voða litlar líkur á því. Að lokum gáfumst við upp á biðinni og fórum að íhuga hvort ekki væri hægt að brjótast inn í íbúðina. Það var ekki heldur hægt þannig að lokum urðum við að sætta okkur við orðinn hlut og finna pláss hjá öðrum gestrisnum AIESECerum.

Það er því óhætt að segja að frekar subbulegt ráðstefnuteymi hafi tekið á móti þátttakendunum í dag... enginn búinn að fara í sturtu, allir í sömu fötunum og í gær (og búnir að sofa í þeim líka) og ekki með burstaðar tennur.

En það var nú ekki það versta skal ég segja ykkur. Ég var svo heppin í gær að vera með linsubox í töskunni minni þannig ég gat tekið úr mér linsurnar áður en ég fór að sofa. Nema hvað að þegar ég vaknaði í morgun þá vantaði aðra linsuna í boxið! Ég er semsagt ósturtuð, með óburstaðar tennur, í sömu fötum og ég svaf í og ég sé bara með öðru auganu!

Ég get ekki lýst því hvað ég hlakka til að fara í sturtu og kvöld og bursta í mér tennurnar. Enginn veit hvað átt hefur fyrr en misst hefur!

Í Noregi

2009-01-07T15:20:00.002Z

Í gær var ég reið út í Noreg. Mér var krónískt kalt, ég var blaut af slabbi og slyddu og illa sofin. Mér fannst Noregur glataður.

Í dag finnst mér Noregur snilld! Það er fullt af snjó hérna, ég fékk að sofa í heitu herbergi og ég varð ekki blaut í lappirnar! Ég fæ meira að segja að vinna í heitu herbergi í dag! Þetta er sko keppnis skal ég segja ykkur... og svo lengi sem ég fæ að sofa í heitu rúmi og er í vatnsheldum skóm þá ætla ég að halda áfram að vera glöð í Noregi.

2008-11-23T20:32:00.003Z

Einhvern tímann lét ég þau orð fjúka á þessu bloggi að ekki ættu allir skilið að eiga blogg. Það fer nú að líða að því að ég falli í þann hóp sjálf!

Aftur á móti hef ég endurvakið annað blogg sem var ennþá dauðara en þetta blessaða bloggræksni.... AIESEC á Íslandi bloggið! Einhvern veginn tekst mér miklu betur að blogga þar en hér... kannski af því ég er farin að vinna fyrir AIESEC í fullu starfi og ég vil ekki drepa ykkur úr leiðindum með AIESEC blaðri.

Ég verð nú samt að fá að monta mig smá. Þegar ég hætti hjá Nova (já og by the way... ég er hætt hjá Nova!) þá ákvað ég að sækja um sem þjálfari á landsráðstefnu AIESEC í Noregi í janúar. Staðan var rækilega auglýst og fjöldinn allur af skandinavískum kollegum mínum sótti um, þar af margir sem eru í sömu stöðu og ég og þar að auki vottaðir þjálfarar (sem ég er ekki). Ég ákvað bara að setja alla mína krafta (og krafta annarra meira að segja líka) í umsóknina sem varð til þess að ég var sú eina sem var valin!

Ég blæs nú bara á kreppuna og hótanir hennar um ferðalagaleysi. Freyjan lætur ekki bugast! Hún ætlar til Noregs í janúar, Rómar í febrúar og Sikileyjar í mars... og geri aðrir betur!

2008-11-10T23:34:00.002Z

Mér fannst vöruskorturinn ekkert svo hrikaleg tilhugsun. Ég ætlaði bara að borða lambakjöt, íslenskar kartöflur og drekka íslenskt vatn!

Nema hvað að einu vörurnar sem ég hef orðið vör við að vanti eru flúðasveppir og hákarl... ég er að verða hrædd.

Pabbi minn er merkilegri en kreppan

2008-10-12T10:02:00.000Z

...allavega í fimm mínútur!

2008-10-11T22:47:00.002Z

Sem sannur Íslendingur þá hef ég ákveðið að ef Ísland fer á hausinn, þá fer ég á hausinn með því! Til að leggja áherslu á orð mín þá fór ég að versla í Den Haag í dag... þvílík paradís sem þessi borg er, ég er ekki frá því að hún sé borg númer 3 á listanum yfir borgirnar sem ég væri til í að búa í.

2008-10-10T10:06:00.002Z

Þið megið kalla mig lúða en ég er farin að skilja afhverju Herbalife fólk merkir sig í bak og fyrir. Ekki af því ég sé svo hrifin af Herbalife (þvert á móti) heldur af því mig er farið að langa að merkja mig öðrum samtökum.

Síðustu 6 dögum hef ég eytt í litlu krummaskuði í Slóvakíu með 180 manneskjum sem eiga það sameiginlegt að vera forsetar í AIESEC í Evrópu, hafa sofið ca. 3 tíma á sólarhring síðustu 6 daga og eru með það 100% á hreinu hvað OGX, PBoX, XQB og TM stendur fyrir. Við vöknum alla daga klukkan 8 til að sitja í fyrirlestrum og workshops þar til 11 á kvöldin og ég er ekki frá því að þetta sé með því skemmtilegasta sem ég geri... mig langar að hætta í vinnunni og hafa það að atvinnu að fara á AIESEC ráðstefnur.

Mér var gefið band merkt AIESEC til að hafa um úlnliðinn og sem stoltur AIESECari setti ég það að sjálfsögðu á mig. Í morgun vaknaði ég kl. 5 eftir að hafa farið að sofa kl. 3 til að taka lestina inn í Bratislava en átti einstaklega erfitt með að halda mér vakandi í lestinni vegna uppsafnaðs svefnleysis. Eftir nokkrar stöðvar kemur maður inn í lestina og sest á móti mér og horfir rannsakandi á mig... ég var of þreytt til að spá í því og hélt bara áfram að sofa. Eftir að ég hafði gert nokkrar tilraunir til að opna augun spurði hann mig allt í einu hvort AIESEC ráðstefnan mín hafi verið erfið... kemur í ljós að þetta var pabbi stráks sem skipulagði ráðstefnuna... lítill heimur!

Það hefur verið frekar fáránlegt að fylgjast með falli hamingjusömustu þjóðar í heimi úr fjarska en ég fann rækilega fyrir ástandinu þegar ég borgaði 1400 kall fyrir samlokudruslu og vatnsflösku á stansted flugvelli í gær. Þetta þýðir víst að annaðhvort þarf maður að flýja land eða bara halda sig á klakaræksninu...

2008-09-18T21:10:00.004Z

Hvað þarf maður eiginlega að gera til að ná athygli ráðherra?!
Pabbi minn er búinn að hafa stór orð í næstum öllum fréttatímum vikunnar OG síðustu viku í viðleitni sinni til að vekja athygli umhverfisráðherra og nú situr hann við símann eins og bíður eftir símhringingu... en ekki hringir ráðherra.

Illa gerð og óvönduð landakort geta nebbla kostað fólk lífið... en umhverfisráðherra er kannski bara alveg sama. Ef þið hafið áhuga á umræðunni nægir að googla "Oddur Sigurðsson" og "landakort".

Út í aðra sálma... ég er farin að halda að það sé reimt í kjallaranum hjá mér. Ég lá bara uppi í rúmi í dag í sakleysi mínu þegar spegillinn á veggnum mínum fer að hreyfast fram og til baka, og það ekkert lítið. Mér datt strax í hug jarðskjálfti og hef verið að refresha mbl.is í allan dag í von um fréttir af jarðskjálfta... en engar fréttir af jarðskjálfta að fá. Kannski á bara að þaga hann í hel... eins og pabba minn!

2008-08-25T11:22:00.001Z

Það var sól og logn um helgina hjá mér... en hjá ykkur?

2008-08-14T18:05:00.006Z

Síðastliðna viku hef ég:

Haldið ræðu fyrir 140 manns
Lært "the hard way" að Finnar eru varasöm þjóð en þó afskaplega skemmtileg
Kynnst 140 manneskjum sem ég hef aldrei hitt áður
Komist í tæri við fleiri geitunga en góðu hófi gegnir
Kynnst hinum sanna AIESEC anda

Fyrir þá sem ekki vita bauð ég mig fram í formann AIESEC í HÍ síðastliðið vor. Ég fékk 100% atkvæða (og ætti kannski að láta þess ógetið að ég var eina manneskjan í framboði?). Svo ég taki nú smá tölfræði á þetta þá gefur þetta mér aðgang að 30.000 metnaðarfullum stúdentum í 105 löndum, 5000 alþjóðlegum ráðstefnum, 6000 starfsþjálfunum og 5000 leiðtogastöðum en ég gegni einmitt einni af þessari 5000 leiðtogastöðum.
Þannig leið mín lá til Svíþjóðar á eina af 5000 alþjóðlegu ráðstefnunum þar sem ég hitti fullt af öðrum Norður-Evrópubúum og ég læt myndirnar tala sínu máli:

Dæmigerð stund á AIESEC ráðstefnu:

Þetta eru sólgleraugun mín. Eða réttara sagt þetta voru sólgleraugun mín... áður en þau dóu.

Við víkingarnir skemmtum okkur stórvel!

Önnur dæmigerð stund af AIESEC ráðstefnu!

2008-07-23T19:19:00.002Z

Í rúm fjögur ár hef ég kvalist og þjáðst yfir örlögum mínum og spurt sjálfa mig hví hafi þurft að fara svona. Hingað til hef ég talið þessi örlög mín óhjákvæmileg og að ég hefði ekkert getað gert til að koma í veg fyrir þau... en um helgina komst ég að hinu sanna í málinu.
Hannes Hólmsteinn stundar það nefnilega að googla nemendur sína og lesa bloggin þeirra. Þannig gróf ég mér mína eigin gröf og átti því skilið að falla.

2008-07-08T20:13:00.002Z

Það eru ýmis prinsipp sem fjúka þegar maður er orðinn meðalmanneskja. Þegar ég vann hjá Símanum þá sór ég þess eið að ég myndi aldrei hengja símann um hálsinn á mér því lúðalegra gerist það ekki. En meðalmanneskjan í mér hefur uppgötvað hversu þægilegt það er að hafa símann um hálsinn í vinnunni þar sem ég þarf oft að rölta um húsið og nenni ekki alltaf að hafa símann í höndunum þar sem ég er sjaldnast í fötum með vasa. Þannig JÁ, ég er komin með símann um hálsinn í breiðu grænu bandi merktu Nova og ég er stolt af því!
(Það er reyndar lygi... hafiði betri lausn?)

2008-06-30T23:54:00.004Z

Eftir 6 mínútur væri liðinn heill mánuður án bloggs... eitthvað sem ég held að hafi aldrei komið fyrir í sögu bloggs míns.
Þið haldið kannski að að ég hafi allan tíma í heiminum til að blogga eftir að ég kláraði þessa brjáluðu síðustu önn í háskólanum en þar skjátlast ykkur. Það er nefnilega full vinna að vera atvinnulaus! Það þarf að sækja um vinnur, mæta í atvinnuviðtöl, labba á Esjuna og hitta vinina sem maður hefur vanrækt í marga mánuði... og ýmislegt fleira.
En nú er atvinnuleysinu lokið og ég er orðin meðalmanneskja. Ég mæti í vinnuna klukkan 9 í morguntraffíkinni, fer heim klukkan 5 og er í fríi um helgar. Ég veit hreinlega ekki hvað ég á að gera við allt þetta frí. Öll hjálp við að eyða því er því vel þegin.
Annars er það víst fréttnæmt líka að ég hef yfirgefið ættjörðina sjálfa, Símann og farið að vinna hjá andstæðingnum Nova sem hefur leitt það af sér að það er daglegt brauð að fólk poppar upp á msninu hjá mér og kallar mig svikara og júdas. Það dettur þó hvorki né drýpur af mér þó ég eigi stundum bágt með að taka þátt í Símadissi í vinnunni... ennþá.
En núna er víst kominn tími fyrir meðalmanneskju til að færa sófa svo hún geti mætt hress í vinnuna kl. 9 í fyrramálið.

Esjan sigruð

2008-05-30T15:35:00.002Z

Uppfært seinna sama dag: Ég var aðeins of fljót að lýsa yfir sigri á Esjunni enda mótmælti hún hástöfum á leiðinni niður þar sem ég datt beint á óæðri endann í stórgrýti og afleiðingarnar eru ljótasti marblettur sem ég hef augum mínum litið um ævina... ég átti meira að segja í vandræðum með að sitja í bílnum á leiðinni heim. Ætli þetta sé að verða að venju... að Esjan sigri mig en ekki ég hana?

2008-05-26T15:11:00.003Z

Mér er mjög minnistætt samtal sem ég átti við stelpu nokkra þegar ég var 15 ára. Þessi stelpa var rúmlega tvítug og ég leit mjög upp til hennar. Hún var í háskólanum og ég spurði hana hvað hún væri að læra. Það kom upp úr kafinu að hún var í heimspeki með stjórnmálafræði sem aukafag.

Mín mikla aðdáun á henni lækkaði dálítið þegar ég heyrði að hún væri í stjórnmálafræði. Ég skildi ekki hvað svona klár og svöl stelpa væri að gera í svona leiðinlegu og gagnslausu fagi, en hugsaði að sem betur fer þá hefði hún allavega heimspekina sem aðalfag.

Hér sit ég svo 9 árum seinna með BA gráðu í stjórnmálafræði og ekkert gáfulegt fag til að bakka hana upp. Ég verð samt að segja að ég sé ekki en smule eftir að hafa farið í stjórnmálafræðina... en ef þið lumið á góðri vinnu fyrir stjórnmálafræðing með meiru þá þigg ég hana með þökkum.

2008-05-05T22:47:00.004Z

Í kvöld gaf ég sjálfri mér örlítið frí frá bókunum til að kíkja út og kynnast kazakstana nokkrum. Ég var mjög spennt að heyra dáldið um Kazakstan og hét sjálfri mér að minnast ekki orði á Borat.
Ýmislegt skemmtilegt kom í ljós, til dæmis komst ég að því þegar ég labbaði inn á veitingastaðinn að kazakstanar líta ekki út eins og Borat, þeir líta út eins og kínverjar og eru af mongólskum uppruna. Reyndar voru þeir upphaflega rauðhærðir með græn augu en eftir að mongólar réðust inn í landið á 13. öld blönduðust kynþættirnir með yfirgnæfandi skáeygðum afleiðingum.
Kazakstönsk ungmenni flytja yfirleitt að heiman fljótlega eftir tvítugt til að búa ein en foreldrarnir stjórna þeim samt að miklu leyti heiman frá. Ef foreldrið hringir og ungmennið svarar ekki í símann, þá hringir foreldrið aftur daginn eftir og spyr afhverju ekki hafi verið svarað í símann. Þá nægir ungmenninu að segja að það hafi verið upptekið eða þá að það hafi verið að læra. Foreldrar trúa nefnilega alltaf öllu sem börnin þeirra segja og spyrja ekki frekar út í það.
Svo kom það upp úr dúrnum að á öllum skemmtistöðum í Kazakstan eru allsberir gogo dansarar og það þykir bara eðlilegt að rétt eftir miðnætti poppi upp stripparar á öllum klúbbunum.
Aftur á móti sagði þessi kazakstanska stúlka okkur að afar mikilvægt væri að stunda ekki kynlíf fyrir giftingu. Maður yrði að vera hrein mey á brúðkaupsnóttina. Þá varð fáfróða Íslendingnum á að spyrja hvort maður gæti ekki bara gert það sama við eiginmanninn og foreldrana, að ljúga bara að þeim, og uppskar skelfingaróp frá kazakstananum. "Það má ekki ljúga að eiginmanninum!" Aðspurð staðfesti hún svo að það væri allt í lagi að ljúga að foreldrum sínum en alls ekki að eiginmanninum og fannst ekkert athugavert við það.
Kazakstan hljómar eins og áhugavert land... kannski bara alveg jafn áhugavert og Borat vildi meina!

2008-05-03T18:02:00.001Z

Hver segir að maður geti ekki lært undir próf í alþjóðavæðingu með því að skipuleggja heimsreisu? Ég held að maður gerist ekki mikið alþjóðavæddari en það.

2008-04-21T11:51:00.002Z

Þið skuluð ekki búast við of miklu lífi hérna næsta mánuðinn. Því valda 6 ritgerðir, þar af ein BA ritgerð og 4 próf.
Margir efuðust um að ég næði að útskrifast í vor og ég viðurkenni fúslega að ég var ein af þeim. En svo ákvað ég bara að stíga bensínið í botn og massa þetta... og ég verð bara að segja að ég er ekki frá því að ég eigi ágætis sjens á að klára!

2008-04-03T14:12:00.003Z

Til að toppa ruglið þá var hringt í mig í morgun og spurt: "Er Henson við?" Ég geri mér grein fyrir því að númerið mitt er líkt Henson númerinu og tek því með jafnaðargeði þegar fólk hringir í vitlaust númer en þegar ég hringi í Landsbankann þá segi ég ekki: "Góðan daginn, er Landsbankinn við?" Er það kannski bara ég?

2008-03-28T15:32:00.002Z

Ég er ótrúlega mikilvæg. Því til stuðnings get ég ekki einungis nefnt alla fjölmiðlaumfjöllunina sem ég hef átt þátt í á þessu ári heldur einnig það að í gær hringdi Ríkisútvarpið í mig. Það væri nú ekki í frásögur færandi ef Landlæknisembættið hefði ekki hringt í mig í dag... og ég missti af því símtali því ég var að tala við Utanríkisráðuneytið.

Má ég kynna...

2008-03-20T02:25:00.003Z

Tý... nýjasta fjölskyldumeðliminn.

2008-03-19T14:46:00.003Z

Við komumst öll heim heildu og höldnu þrátt fyrir hrakfallaspár og yfirbókaðar vélar og núna hlakka ég bara til að skrifa 5 ritgerðir á nýja tryllitækið mitt sem hefur y sem virkar fínt! Er ekki viss um að y-laus BA ritgerð hefði vakið mikla lukku hjá háskólanum.

Bongóblíða í DC

2008-03-15T16:40:00.001Z

Við erum ad spá í ad missa af vélinni á morgun... alveg óvart.

The Capitol

2008-03-13T21:02:00.001Z

Á nákvæmlega þessum bletti hafa nokkrir tugir nykosinna forseta stadid og haldið sína fyrstu forsetaræðu, en myndin er semsagt tekid í bandaríska þinginu med útsyni yfir Capitol Hill.

Suspicious package

2008-03-13T15:49:00.001Z

Það hefur fundist grunsamlegur pakki á K stræti og 15. avenue, öllum götum í hálfs kílómetra radíus hefur verid lokað með tugum löggubíla. Við látum það samt ekkert á okkur fá og höldum ótrauð áfram eins og sönnum Íslendingum sæmir.

Litlu mongólítarnir mínir fyrir framan Hvíta húsið

2008-03-12T20:10:00.001Z

Eftir þessa ferð er ég enn ákveðnari í ad verða aldrei mamma... það þarf að passa að allir séu vaknaðir á réttum tíma, garga á þá sem eru ekki vaknadir 5 mínútum fyrir check out, vera alfræðiorðabók um allt og alla og svara misgáfulegum spurningum... Þessir 10 dagar sem mamma duga mér fyrir lífstíð.

Komin til DC

2008-03-12T17:40:00.001Z

Smá væmni hjá víetnamska minnismerkinu. Annars er frábært veður hérna, sól og vorlegt.

CNN control room

2008-03-11T17:07:00.001Z

Svalt ha?

2008-03-11T02:36:00.001Z

Við erum stödd á bar thar sem hægt er ad kaupa hreinskilið álit á útliti sínu á 3 dollara frá strák og stelpu med hárkollu og klút fyrir andlitinu. Sólrún bíður spennt eftir sínu.

Sagði einhver supersize me?

2008-03-11T01:17:00.001Z

Naked cowboy

2008-03-09T21:55:00.000Z

Nakti kúrekinn á Times Square var heitur þrátt fyrir kuldann, það getur Sólrún staðfest.

Lindor... no words necessary!

2008-03-09T21:06:00.000Z

Pönkarinn og bókasafnsvörðurinn á Sugar Hill

2008-03-09T18:20:00.000Z

Það er gluggavedur í stóra eplinu í dag en við erum mun sáttari vid það heldur en þokuna og hellidembuna sem var í gær.

Sugar Hill Harlem Inn

2008-03-09T06:38:00.001Z

Komnar til Harlem, heilar á húfi þrátt fyrir að hafa mætt hópi af svertingjum í svörtum dúnúlpum... ég var reyndar ekki viðstödd en mér skilst ad þetta hafi verið hrikaleg lífsreynsla. Hér má sjá stelpurnar í feitum mínus á 5th avenue.

2008-03-04T00:29:00.002Z

Í stað þess að gista í látunum og traffíkinni á túrista Manhattan þá ákvað ég að taka þetta með stæl og fara með kennara, ólétta konu og 10 paranoid stjórnmálafræðinema til að gista á Sugar Hill í hjarta Harlem og ég hlakka bara til að mæta í gospelmessu kl. 11 á sunnudagsmorgni í stað þess að vakna kl. 6 við sírenurnar fyrir utan Madison Square Garden og Macy's.
Þarna verð ég semsagt eftir 5 daga... Sugar Hill Harlem Inn... og geri aðrir betur!

2008-02-25T14:32:00.003Z

Annar lítill franskur strákur er fæddur! Hann er ekki búinn að fá nafn þannig ég ákvað að kalla hann Loka (í stíl við Ými) þar til hann fær nafn, við lítinn fögnuð fjölskyldunnar.

Pas på trinet

2008-02-17T13:07:00.001Z

Þetta er eitt af mínum uppáhaldsskiltum í Danmörku... en svo þurfti einhver auðvitað að skemma það fyrir mér og segja mér að trin væri ekki trýni heldur trappa.
Mér finnst líka skemmtilegt ad það skuli standa Aalborgskommumevæsenet á öllum ruslatunnum en það er auðvitað rétt hjá þeim, sorphirða er hálfgert vesen.

Lost in translation

2008-02-15T21:06:00.001Z

Ég hef lifað af tvö kvöld med mínum danska mági og fjölskyldunni hans þar sem öll samtöl fara fram á dönsku... Það tekur á en samt hef ég bara sagt eina einustu setningu á ensku! Ég verð bara að segja að mér finnst ég massagóð í dönskunni þrátt fyrir einstaka diss í litlu systur.

Chokolade

2008-02-14T13:59:00.001Z

Álaborg er himnaríki fyrir súkkulaðiunnendur... Aldrei í mínu litla lífi hef ég séð jafnmargar gourmet súkkulaðibúðir á jafn litlu svæði!

Hakuna Matata

2008-02-13T12:39:00.001Z

Það er enginn skortur á Tímonum í Álaborg... en hvar er Púmba?

Á leið til Álaborgar

2008-02-12T15:42:00.001Z

Komin

2008-02-11T20:45:00.001Z

Ég komst ad lokum til Baunaveldis og hef verið hér í góðu tómi hjá Ástu og Klaus hinum danska. Vid kíktum til Christianiu í dag og svo er ferðinni heitið til Álaborgar á morgun ef ma & pa tekst ad komast úr landi... það vill brenna við að klakinn haldi fastar í mann en maður býst við!

Á leið í loftið

2008-02-09T15:49:00.001Z

Þetta hafa verið skemmtilegir 8 tímar í fjölbreytilegri afþreyingu í Leifsstöð og dýrindis kræsingum í boði Icelandair, svo ekki sé minnst á hinn frábæra félagsskap sem ég er sjálfri mér. Hvern langar svosem að borða einhvern krókódíl og skitna kengúru á áströlsku steikhúsi í Kaupmannahöfn... ekki mig!